Alsof de Duvel er mee gemoeid was, kwam een paar nachten geleden iemand uit de buurt ten val. Gezien de aard van de opgelopen letsels, leek het niet onverstandig om met het slachtoffer naar de spoeddienst van het meest nabije ziekenhuis te rijden. Aldus geschiedde, en korte tijd nadien bleek dat het voor een Vlaming niet evident is om binnen het nochtans tweetalige Bussels Hoofdstedelijk Gewest aan elementaire geneeskundige hulp te raken.
De Cliniques universitaires Saint-Luc bevinden zich op amper 3 kilometer van de plaats van het ongeval en dus leek dat de meest logische optie. Logisch misschien, maar zeker niet de beste keuze, zo bleek gauw.
Van de aanwezige medische staf bleek niemand het Nederlands machtig. Niet dat een geleerde uiteenzetting werd verwacht of een potentiële winnaar in een welsprekendheidsconcours, maar zelfs elementair vocabularium als ‘bloeddruk’ bleek te hoog gegrepen voor het behandelende personeel…
Op de website van het universitaire ziekenhuis valt te lezen: “De voertaal, is het Frans. Toch trachten al onze medewerkers ervoor te zorgen dat elkeen waardig ontvangen wordt met respect voor diens oorsprong en culturele eigenheid.”
Niet dus.
Bericht aan wie mij ooit wil helpen na een eventuele calamiteit: hoe erg ik er ook aan toe zou zijn, rij met mij naar Leuven. Bloed ik onderweg dood, dan is dat maar zo. Allicht zou dat anders toch bij de ontvangst op “Urgences” zijn gebeurd…
