xyg - mijn gedacht

rock werchter: for the love of rock’n’roll

Héél lang getwijfeld of ik dit wel zou doen, maar het moet gewoon. Het gaat me te nauw aan het hart om blauwblauw te laten.

Tweede helft van de jaren ‘70: een groepje jonge locals organiseert een feestje en ziet dat het goed is. Een kliek enthousiastelingen bouwt het initiatief uit tot een heus rockfestival met almaar groeiende naam en faam, dat al gauw een vaste waarde wordt op de Europese festivalkalender. Ongemerkt wordt het ‘point of no return’ overschreden waardoor het muziekfeest deel wordt van de economische realiteit: professionalisering wordt onvermijdelijk en machtsverhoudingen verschuiven…. met alle gevolgen van dien…

Ook ik heb mijn bedenkingen bij een aantal evoluties, heel ernstige zelfs.

Maar toen ik tijdens Franz Ferdinand de opwinding zag in de ogen van mijn petekind, bij Lady Linn de tent hoorde meezingen en zestig-, zeventigduizend handen in de lucht zag met Black Eyed Peas, besefte ik toch maar weer dat het uiteindelijk dat was waarvoor we het allemaal zouden moeten doen: for the love of rock’n’roll.

‘t Is nooit te laat om te praten.

Doen dus…

cocaïne in ‘red bull cola’

Tip voor de organisatoren van de feestelijkheden rond de heiligverklaring van Pater Damiaan: sla een Hagelandse dubbelslag en verklaar Dirk Claes bij dezelfde gelegenheid “schijnheilig”.

Hoe anders moet je zijn lawaaierige reactie noemen naar aanleiding van het ‘probleem’ met Red Bull Cola, dat in Duitsland uit de rekken werd genomen omdat er ‘sporen van cocaïne’ in werden gevonden? Een simpel Googletje brengt binnen de paar seconden opheldering, zowel wat betreft de ware grond van de Duitse beslissing als de gezondheidsrisico’s van het geviseerde drankje.

Gewoon mediageilheid en/of politieke manifestatiedrang lijkt mij dus een stuk dichter bij de waarheid als verklaring.

Van overdreven bezorgdheid om de volksgezondheid of het welzijn van ‘zijn’ festivalgaande jeugd zou ik de Rotselaarse burgervader alleszins niet verdenken. Tenzij hij meteen ook overweegt om bier van de festivalweide te bannen, en Coca Cola, en sigaretten, en hamburgers, friet, cervela’s en braadworsten, en luide muziek,…

Goed geprobeerd, Dirkske, maar nét iets te doorzichtig. En daardoor een beetje zielig, zelfs bijna pijnlijk.

stilte voor de storm

Het is al een paar weken iets rustiger op deze pagina’s. Ik ben namelijk al een tijdje aan de slag om de festivalweide in Werchter te helpen klaarstomen voor het aankomende rockgeweld.

Dat het allemaal dik in orde komt, kan je zelf volgen op mijn online album 

hoezo, ‘verrassende resultaten’?

Ofwel begin ik stilaan wat politiek inzicht te krijgen, ofwel zijn ze aan de Reyerslaan ziende blind en horende doof. Echt waar, ik heb nog maar weinig verrassingen gezien in de tendensen die de voorlopige verkiezingsresultaten laten zien.

Een aantal losse bedenkingen, per partij:

• sp.a: lijdt verlies, maar minder dan wat de peilingen lieten uitschijnen. Verrast mij niet echt, gezien het grote aantal late beslissers, die uiteindelijk in een vertrouwd nest blijven zitten. Ik ben overigens blij voor hen, want Vlaanderen verdient een serieuze linkse inbreng. Of het in een bestuurscoalitie of vanuit de oppositie wordt, valt af te wachten. Wat mij betreft liefst vanuit een regering, als ze tenminste mee aan het Vlaamse koord willen trekken.
• CD&V: grote overwinnaar, ondanks twee jaar impasse. Natuurlijk, want (a) op Vlaams vlak is doorgewerkt en (b) christen-democratisch centrum-rechts is nog steeds een grote vertrouwde zuil.
• N-VA: sterk resultaat. Het draagvlak voor een serieuze staatshervorming is groter dan ooit, ondanks of precies mede door de politieke en economische crisis. En Bart De Wever heeft op korte tijd een sterke reputatie opgebouwd, rechtlijnig, eerlijk, intelligent en doorzettend.
• ik had precies een jaar geleden al voorspeld dat CD&V en N-VA apart beter zouden scoren dan als coalitie.
• Open-VLD: volkomen terecht verliezer. De klassieke liberale graaicultuur is failliet, die verf pakt niet meer.
• Vlaams Belang: heeft een generatie lang als enige gevist in de vijver van antipolitiek en populisme. Ze haalden veel proteststemmers binnen die nergens anders heen konden. Die kiezers hebben nu een alternatief.
• LDD: een populist met karakter, daar is in elk land een markt voor, dus nogal voorspelbaar. Gelukkig een stuk minder extreem dan VB.
• GROEN!: houdt goed stand, maar heeft een kans gemist door Bomma Vogels – wiens houdbaarheidsdatum al lang verstreken is – nog maar eens een leidersrol te geven. Jong talent had beter kunnen scoren hadden ze een serieuze kans gekregen binnen de partij.
• SLP, weg ermee: een slag in het water die iedereen had zien aankomen.

Mijn hoop voor de volgende dagen: CD&V met N-VA en sp.a.

• CD&V omdat daar toch wat sterke figuren zitten die het ook met Vlaanderen goed voor hebben
• N-VA omdat dan kordaat de Vlaamse kaart kan worden getrokken
• sp.a omdat ik er van overtuigd blijf dat Vlaams niet rechts hoeft te zijn

En voor wie nog twijfelt aan de nood aan serieuze Vlaamse actie: hierna de uitslag van kanton Zaventem. Dit kanton omvat weliswaar niet enkel onze eigen gemeente, maar ook Hoeilaart, Overijse, Steenokkerzeel, Wezembeek-Oppem, Kraainem. Het gewicht van deze laatste twee faciliteitengemeenten mag natuurlijk niet onderschat worden. Toch lijkt een grote Vlaamse eenheidslijst me stilaan geen slecht idee…

europa beu

Gisterennacht gehoord op de  Nederlandse radio:

“Televisiekijkers blijken massaal weg te zappen zodra een programma over de Europese verkiezingen gaat. Dat heeft de Stichting Kijkonderzoek gemeld. Bij een onderwerp over de Europese verkiezingen in het NOS-journaal haken 200.000 tot 300.000 kijkers binnen een minuut af. Alleen al het tonen van de Europese vlag leidt tot een abrupte afname van het aantal kijkers. Bij rubrieken als Netwerk en Nova is de trend ook te zien. En de uitzending van Pauw en Witteman met EU-lijsttrekkers was de slechtst gewaardeerde in drie seizoenen.”

Ik heb zo een licht vermoeden dat een gelijkaardig onderzoek bij ons een gelijkaardig resultaat zou opleveren.

De eurogeilaards onder de politici zullen allicht weer met veel klem en mooie woorden het tegendeel beweren, maar mij lijkt het tijd dat de ivoren toren van hun zelfverklaarde gelijk door middel van een vakkundig aangebrachte explosievengordel onderuit wordt gehaald. Zodat ze eindelijk – met een harde smak – terug met beide voeten op grond en tussen het gepeupel worden gesmeten.

De cijfers van het kijkonderzoek tonen aan dat Europa voor een massa mensen een ver-van-mijn-bed-show blijft. Ligt dit aan het Europese verhaal of de manier waarop het gebracht wordt?

Ik denk dat de waarheid ergens in het midden ligt. In elk geval lopen de mensen duidelijk niet warm voor het Europa van regelneverij en overdreven vrije markt, dat mijlenver van de mensen af staat en alleen maar als opdringerig wordt ervaren. Naar mijn bescheiden mening maakt de boodschap van een sociaal Europa, dat mens en werk en welzijn hoger acht dan marktindexen en aandeelhouders en streefcijfers, een stuk meer kans.

europa 09 – missie mislukt

Martine Tanghe beëindigde de thema-avond in de aanloop naar 7 juni met de “hoop dat het programma Europa wat dichterbij heeft gebracht”. Niet dus.

Een slag in het water die er dus totaal niet in slaagde mij iets optimistischer te stemmen.

Weinig tot niets zeggende onderwerpen die ofwel niet genoeg uitgediept werden, ofwel niet ter zake deden. Overgoten met een stilaan klassiek sausje van postjesjagende politici die elke keer iets minder overtuigend hun gedoe proberen te verantwoorden.

Toch heb ik één en ander geleerd uit de uitzending:

• Derk-Jan Eppink en Kathleen Van Brempt bevestigden mijn gevoel dat een sociaal Europa verder weg is dan ooit en dat het blauwe rot op termijn de hele unie ondermijnt.
• Turkije zal op termijn wel bij Europa mogen, tegen alle gezond verstand en democratische spelregels in, tot vreugde van Obama en Nato.
• Van de geldverslindende maandelijkse volksverhuizing van Brussel naar Straatsburg en terug is het einde nog niet in zicht.
• Bobo Verhofstadt en loodgieter Dehaene lijken hun persoonlijke oorlog op Europees niveau te gaan uitvechten. Oef. Zijn we die tenminste kwijt.

geen (voet)bal op de teevee

Je kan me niet verdenken van al te veel sympathie voor het voetbal. Al jaren vind ik het de sport met het hoogste “much ado about very little”-gehalte.

Toch vind ik de heisa terecht die is ontstaan nu blijkt dat de wedstrijden die beslissen over de landstitel op geen enkele Vlaamse televisiezender rechtstreeks kunnen worden gevolgd. Ook al is enig leedvermaak me ook deze keer niet vreemd, toch vind ik deze scheve toestand eigenlijk niet kunnen.

Op de zender die uiteindelijk de uitzendrechten kocht, kan je moeilijk boos zijn: zij zijn gewoon leep genoeg geweest om in het gat te springen dat zich aandiende. Als er al pek en veren moeten worden boven gehaald, zijn er andere partijen te viseren: BelgacomTV, omdat zij zich laten rollen hebben en de voetbalbond omdat die de testmatchen niet als integraal onderdeel van de voetbalcompetitie verkoopt.

Teken des tijds, waarin we regelrecht afstevenen op een pay-per-view-systeem, waarin de platte commercie regeert en op de duur zelfs openbare omroepen hun morele plicht tot informatie niet meer kunnen nakomen.

Ik vrees dat we van Europa in deze weinig heil te verwachten hebben. Vrije markt on ongebreidelde, meedogenloze concurrentie worden stilaan gevaarlijk heilige huisjes. Het idee van een sociaal Europa dat door ernstige regulering gelijke kansen garandeert voor alle onderdanen, krijgt niet veel kans meer. Toch de moeite om even bij stil te staan, voor we op 7 juni al te nonchalant ook voor Europa gaan kiezen omdat dat toevallig ook voorzien is, die dag.

Anderzijds wil ik nog maar eens pleiten voor een ernstige sportzender, een supra-initiatief over de netten heen, absoluut openbaar. Als garantie voor het recht op informatie, opdat grote sportevenementen de weg naar elke huiskamer zouden vinden. Als kans om eindelijk ook kleinere sporten meer kansen te bieden, want onbekend is zeker op dit vlak onbemind. Bovendien zou het dan afgelopen zijn met de pesterij van het om de haverklap overhoop gooien van de hele televisieprogrammatie wanneer de Koningen Voetbal, Tennis en Wielrennen beslissen hof te houden. Geloof me: ik ben echt niet de enige die daar geen boodschap aan heeft.

pascal smet stilaan ontoerekeningsvatbaar

Gisteren gaf de VRT andermaal een forum aan de heer Smet Pascal, Brussels Minister van Mobiliteit en Best ASAP te Vergeten Ideeën. Wie zijn betoog helemaal wil horen, kan op DeRedactie.be terecht, maar is meteen gewaarschuwd.

Ik wil het hier houden bij wat commentaar vanuit de rand, letterlijk en figuurlijk.

• “Onbekend maakt onbemind.” Dit kan waar zijn voor een groot deel van de Vlamingen. Voor mensen uit derand rond de hoofdstad is het echter vaak net het tegendeel: bekend en daardoor niet langer bemind. Ik heb zo het gevoel dat mensen uit ons dorp en bij uitbreiding gemeente, een beter gevoel hebben bij en dus een nauwere band met Leuven, dat als echt Vlaamse provinciestad een stuk gezelliger, menselijker, vriendelijker overkomt.
• “Als de rand Brussel de rug toekeert, zal Brussel ongebreideld groeien op een manier die niemand wenst.” Dit lijkt mij wel heel naïef en totaal zonder benul van de geschiedenis en de onmiskenbare expansiedrang eigen aan grote taalentiteiten in het algemeen, in voorliggend geval nog versterkt door het franskiljonse superioriteitsgevoel. Voldoende reden om Brussel op de rem te zetten, stellen we hier in de rand dagelijks vast.
• “Werkloosheid oplossen en luchthavenjobs invullen door taalachterstand weg te werken met initiatieven van de Vlaamse gemeenschap.” Fout boel, eigenlijk aansluitend bij het vorige punt. Waarom zou de Vlaamse gemeenschap in toenemende mate energie en dus geld moeten (blijven) steken in cursussen Nederlands. Laten we niet vergeten dat het probleem zich grotendeels – bijna exclusief- bij Franstaligen stelt. Waarom moet die (financiële) inspanning andermaal van Vlaamse kant komen? Om het wat archaïsch te stellen: is het niet aan elk volk om zichzelf te verheffen? Temeer omdat het blijkbaar in de aard van onze taaltegenvoeters ligt om op termijn steevast het laken naar zich toe te trekken en misbruik te maken van ‘onze’ toegeeflijkheid. Niet vergeten dat de taalwetgeving al jaar en dag met de voeten wordt getreden door openbare besturen binnen het hoofdstedelijk gewest. Niet naïef van té goede wil zijn en in deze op onze strepen blijven staan, stel ik graag.
• “Overdreven taaleisen zijn soms een verdoken manier van discriminatie”. Hier, meneerke Smets, toon je pas echt wat voor oogkleppen je draagt. Ik herinner graag aan een – futiele en daardoor tekenende – anekdote van vorige zomer, toen ik op het festivalterrein in Werchter aan iemand van RTL vroeg om wat rustiger over de dienstwegen te rijden, waarop die in het Frans antwoordde dat hij zich wel ergens anders zou parkeren. Qui pro Quo… Wanneer zulks zich in een ziekenhuis afspeelt, wil ik niet in de buurt zijn: “dokter, ik heb pijn aan mijn oor.” “OK, monsieur, uw penisverlenging is voor morgen.”
• “Laten we beginnen met Waterloo en Lasne voor de uitbreiding van Brussel, daarna zien we wel verder.” Hoe dom kan je zijn? Sta me toe hier niet meer woorden aan vuil te maken dan dit: elke kans om de taalbalans verder naar de Waalse kant te doen overhellen, is welkom voor de Maingains en consoorten die de Brusselse olievlek ongebreideld willen zien groeien. Wezembeek en Kraainem next?
• Het enige voorstel waar ik El Smet nog wil in steunen, is het openluchtzwembad in Brussel. Al vrees ik dat mijn argumenten iets minder politiek correct, maar daarom niet minder terecht, zijn dan de zijne. Smet heeft het over Brusselse ketjes die van straat worden gehouden. Ik denk eerder aan de zucht van opluchting die de zwembaden in de rand zullen slaken: eindelijk verlost van die net iets gebruinder scooternozems met foute klakken en blinkende (zwem)broeken waarvoor jonge vrouwen in steeds groter getale wegblijven wegens niet aflatend intimiderend gedrag, beledigingen en ongewenste verbale en ander intimiteiten…