Terwijl in Duitsland de oorlog op de Autobahn wordt nagespeeld, lijkt in Engeland alles naar aloude traditie stoïcijns gentlemanly te verlopen.
Dat mocht ik vorige donderdag voor de zoveelste keer aan den lijve ondervinden. Ik had de twijfelachtige eer en het genoegen om in London NW10.7 wat spullen te mogen ophalen voor een klant van mijn koeriersprojectje. Donderdag, remember, werd heel West-Europa geteisterd door een kanjer van een storm, dus het zag er niet te goed uit.
Misschien ben ik wat bevooroordeeld doordat ik van jongs af nogal anglofiele neigingen had, maar toch.
Over het Kanaal kan je nog relatief rustig over de snelweg flaneren, zonder voortdurend schichtig om je heen te moeten kijken of niemand aanstalten maakt om je van de weg te rammen. Go with the flow, is daar nog steeds een wijdverspreide attitude. Een signaal met de koplampen betekent er niet meer dan “welkom op mijn rijstrook, mate, join the club”.
Aan roundabouts wordt vaak tot op het randje van het absurde gewacht tot ze vrij zijn, vooraleer er op te rijden.
En wanneer het toch helemaal strop raakt, is er geen kat die er ook maar aan denkt te gaan claxonneren in de hoop één en ander op die manier in beweging te krijgen.
Hoe komt dat?
Met temperament heeft het niets te maken. Brits flegma kan het niet zijn, want aan de bestuurders te zien kon je net zo goed in Karachi of Mumbay terecht zijn gekomen.
Traditie zal er allicht veel mee te maken hebben. Net zoals bij de aloude queues aan bushaltes en zo die nog steeds in ere worden gehouden. En traditie wordt doorgegeven en in stand gehouden door opvoeding, onderwijs en vooral sociale controle, geruggesteund door een net-niet-zero-tolerance beleid.
Wie zich niet aan de regels houdt, krijgt een – figuurlijke – tik op de vingers. Reglement is reglement. Geen gelul.
Politiestaat? CCTV-overkill? Big Brother? Dat valt allemaal best mee, hoor.
Ben ik nu van een linkse rat een rechtse rakker aan het worden? Ik dacht het niet. Maar mijn vrijheid houdt op waar die van jou begint. En als we met velen samen op een zakdoek willen samenleven, dan moeten er duidelijke afspraken gelden, waardoor machtsbeesten in hun ‘ontplooiing’ belemmerd worden. Niks geen recht van de sterkste. Nee, ik zal altijd de kant van de underdog kiezen. Want die moet kansen krijgen. En da’s zo links als wat als uitgangspunt.
