« september 2008 | Hoofdmenu | november 2008 »
autolobby
Gisteren was er Europees topoverleg met en over de auto-industrie. Begrijpelijkerwijs krijgt deze nijverheidstak serieuze klappen in deze woelige tijden. Op zich heb ik geen probleem met financiële steun, tenminste wanneer die er op gericht is arbeidsplaatsen te vrijwaren. Ik ken mensen die bij General Motors in Antwerpen werken, en er zijn leukere dingen dan een paar keer per jaar dreigend ontslag, sluiting of economische werkloosheid als een zwaard van Damocles boven je kop te voelen.
Maar hier is iets anders aan de hand. Ik krijg het gevoel dat de financiële crisis in dit geval een beetje wordt misbruikt als als mistgordijn om om de foute redenen aan geld te raken.
Er wordt niet eens erg veel moeite gedaan om één en ander te camoufleren. "Concreet denkt de Commissie eraan dat de Europese Investeringsbank 40miljard goe dkope leningen kan toestaan aan constructeurs om hen te helpen versneld nieuwe en klimaatvriendelijker auto's te ontwikkelen. Daarnaast kan het geld dienen voor stimuli om het oude wagenpark sneller te vernieuwen. Van elke tien miljoen auto's die er rondrijden, is de helft ouder dan vijf jaar en dus meer vervuilend dan de jongere types" (citaat uit 'DeStandaardOnline').
Mijn interpretatie is als volgt: de autolobby - meer bepaald de Duitse tak - heeft heel de hype over verlaagde CO2-uitstoot jarenlang aan haar laars gelapt vanuit het idee dat het zo'n vaart niet zou lopen en dat ze er wel mee weg zouden komen. Diezelfde redenering zorgde ervoor dat nog nooit ernstig is overwogen om eindelijk een consequente snelheidslimiet in te voeren.
Al die tijd kreeg het onderzoek naar milieuvriendelijker alternatieven geen prioriteit. Of nog erger: het zou me niet verwonderen dat het onderzoek wél al allemaal klaar is, en dat de nieuwste technieken geduldig in kluizen liggen te wachten op een moment als dit. In afwachting kunnen oude productielijnen gewoon blijven draaien... tot Nonkel Europa met goedkope kredieten komt. Dan nog een tijdje druk doen en vervolgens in alle glorie uitpakken met innovaties.
Wedden dat ze het zelfs gedaan krijgen dat in de toekomst auto's die amper vijf jaar oud zijn, aan zodanig onhaalbare eisen moeten voldoen, dat je als consument beter af bent dat je een nieuwe koopt? Véél beter voor het milieu...
En ondertussen laten we onze 'wrakken' opkopen door Oostblokkers of verschepen naar Afrika. En daar blijven ze rustig en lustig CO2 en fijn stof en roet en andere smeerlapperij de atmosfeer in pompen. En daar is het windstil en blijft alles mooi ter plekke hangen, zodat wij er geen last meer van hebben. Of zo iets...
meus/ hitler / vrt : joodse forelcensuur
Jeroen Meus mag van de VRT geen forel klaarmaken. Omdat die volgens de heer Freilich van Joods Actueel niet kosjer wordt bereid.
Het zou van een gebrek aan 'goed fatsoen' getuigen om te tonen dat mijnheer A.H. - ook 1.8. genaamd in minder welmenende kringen - eigenlijk ook een mens van vlees en bloed was.
Platte censuur noem ik het. Onder druk van een naar mijn mening nog steeds veel te machtige (of almaar sterker wordende?) joodse lobby. Een heuse drukkingsgroep die op stilaan schrijnende wijze weigert een weliswaar verschrikkelijk hoofdstuk uit haar geschiedenis te verwerken en af te sluiten. Dat er blijvende herinneringen aan de Holocaust-gruwel gekoesterd moeten blijven worden, daar kan ik volledig achter staan. Ik wil zelfs meedoen aan herdenkingen van de Kristallnacht, en de concentratiekampen bezoeken staat hoog op mijn 'to do'lijst. 
Maar dat krampachtig gejank bij elke scheet die niet in hun kraam past, dat mag nu toch stilaan ophouden, dacht ik. Elke aanleiding, hoe futiel ook, is genoeg om nog maar eens op foute wijze de media te halen.
Afsluiten dat hoofdstuk, get a -new- life! De joodse gemeenschap is stilaan haar eigen ruiten aan het ingooien. Hun gefortifieerde ghetto in Antwerpen, hun terreur op vluchten van en naar New York, hun gejammer zoals ook nu weer, of precies een jaar geleden (toeval?) toen Bart De Wever er even genoeg van had... Ze kunnen op steeds minder sympathie rekenen, krijg ik de indruk.
Geen forel dus, deze keer. Terwijl onlangs nog de herhaling te zien was van de nochtans minstens even dubieuze aflevering van "First Ladies", waarin Annemie 
Struyf ongestraft dagenlang op schoot zat van Imelda Marcos. Maar ja, de Filippijnse derderangsladies die hier hun geluk kwamen zoeken, zijn misschien net iets minder mondig dan meneer Freilich. Veel minder dicht bij huis en dus minder kwetsend? Zwak argument in onze kleiner wordende wereld. Verschillende maten en gewichten bij de VRT, daat gaat het over.
Overigens sprak de woordvoerster van de openbare omroep gisteren haar mond voorbij door te zeggen dat er ook politieke druk werd uitgeoefend om niet tot uitzending over te gaan. Weinig hoopgevend voor onze media, als het die kant op gaat. "Der Untergang" zullen we in deze omstandigheden nooit te zien krijgen bij het Huis van Vertrouwen. "De Kampioenen "daarentegen... Kan "Allo allo" eigenlijk nog weer door de beugel.
Helemaal wansmakelijk vond ik de poging tot humor van Freilich toen hij in "Phara" de andere gasten uitnodigde om in zijn kringen "gefillte Fisch" te komen eten. Ironisch, cynisch of sarcastisch?
flandrien wuyts
Ik dacht eerst dat het cynisch bedoeld was wanneer Michel Wuyts deze week in Humo fier verkondigde dat ruim 60 procent van het wielerpeloton 'zuiver' is. Maar toen hij vanmiddag in 'de Zevende Dag' ongeveer hetzelfde beweerde, verslikte ik me bijna in mijn boterham.
Beseft hij eigenlijk goed dat dit betekent dat een kleine 40 percent aan de dope zit?
Het nonsens brakende wielerorakel wil te pas en onpas laten uitschijnen dat het in andere sporten allicht niet anders is, maar dat het wielrennen nu eenmaal de kop van jut is.
Ziekelijk stilaan, die gast. Wie een scheet laat op de fiets, is in zijn ogen een held. Laat een koereur er twee, dan komt Wuytske hoorbaar klaar.
Hoog tijd dat de openbare omroep eens een érnstige inspanning levert om andere, kleinere sporten in de kijker te plaatsen. Niet dat we van de Duitsers veel te leren hebben, maar in deze geven zij alvast het goede voorbeeld door de grote rondes links te laten liggen.
Ik heb me onlangs Facebook laten binnenlokken. Eén onbewaakt moment en 't kwaad was geschied.
En ik denk dat het me al een beetje beklaag.
Een hele grote, volle leegte waar onafgebroken, de hele tijd, een massa niets gebeurt.
Bangelijk, of misschien zelfs beangstigend.
Erg, of eerder ergerlijk, onder andere omwille van het gemak waarmee het begrip "vriend" gehanteerd wordt.
Nadenken is er niet aan de orde. Een muisklik en je hebt zogezegd een engagement genomen. Nog een klik en je hoort tot alweer een ander kliekje.
Oppervlakkig tot de derde macht, vrijblijvend tot in het oneindige, onbenullig op het absurde af.
Amper één lichtpuntje merkte ik tot nog toe op: je komt al eens een oude bekende tegen. Andermaal wordt bevestigd dat de wereld immens klein aan het worden is.
Voorspelling: binnenkort moeten we in kantoren de vijftigurige werkweek invoeren om even productief te worden als in pre-emailtijden. Ik denk dat weinig mensen beseffen hoeveel tijd er in al deze snol kruipt.
Enfin. Het is mijn ding niet, maar het is indrukwekkend.
Een paar cijfers uit oktober 2007, een jaar geleden dus:
"Active users in October 2007: 49 million
Monthly new user average: 4 million
Daily new user average: 200.000
Page views: Over 15 billion per month
Searches: Over 500 million per month
Search index size: 200GB
Largest networks: London, UK 1,268,000 and Toronto, Canada 859,000
Photos: 1.7 billion (which averages to about 44 photos per user)"
Mind you:
Today: "more than 110 million active users", dus als alle aldere getallen navenant evolueerden, ...
skiklassen: holemans vs vandenbroucke
Ingrid Holemans, onze Schepen van Onderwijs (je weet wel: die die al bijna 30 jaar dezelfde foto op haar verkiezingsaffiches gebruikt) heeft het aan de stok met minister Vandenbroucke. Zíj probeert het afschaffen van sneeuwklassen te wijten aan de maximumfactuur voor schoolkinderen, híj tracht dat in alle toonaarden te weerleggen. VdB heeft wat mij betreft gelijk dat de scholen zelf maar bijkomende inspanningen moet leveren indien zij meer geld nodig heeft voor meerdaagse uitstappen.
Overigens ben ikzelf nooit voorstander van sneeuwklassen geweest.
Onder het motto 'iedereen moet toch eens op de latten hebben gestaan', worden gezinnen op serieuze kosten gejaagd. Wie het niet breed heeft, moet noodgedwongen forfait geven of beroep doen op solidariteitsfondsen of zwarte kassen. Pijnlijke ervaringen, soms schrijnende gevallen, heel stigmatiserend.
Bovendien zijn de wintersportoorden die in aanmerking komen voor schoolreizen nu niet meteen de meest sneeuwzekere. Dat zal er in de toekomst zeker niet op verbeteren, dus kan men beter nu al op zoek naar een ernstig alternatief.
Qua educatieve meerwaarde zijn we snel uitgepraat: nihil, afgezien van een lesje aardrijkskunde over 'de Alpen'.
Als er dan toch al meerdaagse uitstappen moeten zijn, hou het dan dichter bij huis. Zoals bij ons op school bijvoorbeeld de gewoonte was: vijfde en zesde leerjaar samen het ene jaar naar zee, het andere jaar naar de ardennen. Zeker zo leuk, en een stuk leerrijker omwille van het ontbreken van de voortdurende lokroep van sneeuw, berg en ski.
Qua groepsbevordering zelfs nog beter dan de bergen, door de afwezigheid van ski-rivaliteit.
Enige nadeel: de begeleiders moeten het zonder schnaps stellen bij hun nachtelijke escapades. Zelfs hier geen nood: regionale bieren zijn minstens zo interessant.
Sorry, dames en heren van de Ramsauclubs, Glüringenbendes, Leysincomitées, Malojakringen en tutti quanti, maar ik heb hier al vaak over nagedacht. En ik ben hoe langer hoe meer overtuigd van mijn gelijk.
visie 08
sp.a houdt dit weekend een herbronningscongres: VISIE 08.
Op zoek naar de zoveelste vernieuwing. Hopelijk wordt het niet de zoveelste slag in het water van een partij die jaren boven haar stand heeft geleefd. Er namen teveel sociaal-democratische tenoren tegelijk deel aan de politiek macht. De Teletubbies en hun gevolg, remember. 
Ons kent ons, een beperkte kliek glammo's die mekaar in zodanige mate opgeilden dat ze écht geloofden dat ze de hele en enige waarheid in pacht hadden. "Wat de mensen denken, deert ons niet" Vrank en vrij dachten ze vanuit hun ivoren toren in plaats vàn "de mensen". Zodoende werd het contact met de basis verloren. En dan stelt men uiteindelijk vast dat er geen basis meer is. Noch ideologisch, noch qua achterban.
Illustratie (en hier is absoluut geen sprake van rancune, vooraleer men me dàt gaat verwijten).
Zelf heb ik zo'n zeven jaar tijd, energie en geld gestoken in de plaatselijke afdeling. Ik voelde me enige tijd zelfs goed in mijn functie als secretaris. Ook al omdat ik me kon uitleven in een nieuwsbrief die we onder leden en sympathisanten verspreidden. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 raakte ik ontgoocheld in de partij. Vooral de gang van zaken bij 'nationaal' stak me tegen. En uiteindelijk gaf ik er de brui aan: mijn lidgeld werd niet langer betaald en ik bleef weg van het partijbestuur. Einde hoofdstuk.
Mocht ik zelf op een hoger échelon betrokken zijn bij ledenwerving, dan zou ik een alarmbelprocedure invoeren. Elk lid dat afhaakt stuurde ik een persoonlijke e-mail of brief waarin gepeild wordt naar het waarom van zijn of haar afhaken. Bij lokale bestùùrsleden die verstek geven, zou ik nog een stap verder gaan. Het is namelijk misschien nog belangrijker te weten waarom mensen uit je partij stappen, dan je congresgewijs te bezinnen over waarom ze voor je zouden kiezen.
Wie zegge het voort?
oradour - gemiste kans
Op onze terugreis van Portugal reden we om langs Oradour-sur-Glane.
Schandalig genoeg hoorde ik pas onlangs van deze getuigenis van oorlogsgruwel. Waarvoor dank, Ti!
Voor het verhaal achter deze plek in de franse Limouzin - dorpje door de Nazi's gruwelijk uitgemoord op de valreep van WOII - verwijs ik graag door naar Google of Wikipedia of wat dan ook.
Ik wil echter bij deze gewag maken van een gemiste kans.
Dertig jaar geleden namelijk was ik veertig kilometer daar vandaan op jeugdkamp. Sint-Stevens-Woluwe was toen - net als Zaventem nu nog steeds trouwens - verbroederd met Blankenheim in Duitsland en Availles-Limouzine in Frankrijk. Gedurende een aantal jaren werden uitwisselingen georganiseerd tussen jongeren uit de drie jumelage-gemeenten. Ik was er drie keer bij en het waren steeds leuke en leerrijke ervaringen. 'Leuk' spreekt vanzelf: een paar tientallen jongeren van beider kunne, tien dagen aan een stuk samen aan hun hormonen en drank overgeleverd. 'Leerrijk en interessant' was minder evident, maar lukte bij sommigen - zoals uw dienaar - wonderwel.
Zo was het kamp in Availles-Limouzine georganiseerd in themadagen. Maandag kunst, dinsdag geschiedenis, woensdag sport, zoiets in die zin...
Gisteren bleek dat Oradour precies op de route van ons 'basiskamp' naar Limoges ligt. Limoges vereerden we met een dagvullend bezoekprogramma, Oradour lieten de organisatoren links liggen.
Onbegrijpelijk, nadat ik gisteren aan den lijve mocht ondervinden welke impact een bezoek aan de ruines op een beetje mens met een geweten kan hebben.
Nog onbegrijpelijker wordt het, wanneer je weet dat de jumelage-idee na de Tweede Wereldoorlog is ontstaan om gewone mensen uit de verschillende volkeren van Europa dichter bij mekaar te brengen en zo wederzijds respect en begrip te kweken. "Verbeter de wereld, begin bij jezelf", dat werk.
Ik zeg niet dat een bezoek aan Oradour indertijd de oorlog in Irak had kunnen tegenhouden. Maar toch: een iets minder oorlogszuchtige minister van Defensie had er misschien wel ingezeten...
Natuurlijk heb ik terplekke mijn eigen geschut in stelling gebracht, hetgeen andermaal leidde tot een bescheiden foto-albumpje. Klik op de collage hieronder en je wordt naar Oradour geteleporteerd.
