xyg - mijn gedacht

crembo heeft kramp

De Crem (…) vindt dat bloggen steeds meer een gevaarlijk fenomeen wordt. "Iedereen kan naar goeddunken en zonder verantwoordelijkheid dingen schrijven en het is bijna onmogelijk om zich daar tegen te verdedigen. Iedereen hier is een potentieel slachtoffer. We moeten ons daar over bezinnen", dixit de CD&V-excellentie. (De Morgen, 27/11)

Crembo reageert hier op de heisa na zijn omstreden “verplaatsing” naar New York.

Het wordt echt zielig met dit heerschap. Wat voor nonsens kraamt hij nu weer uit?

Natuurlijk “kan iedereen naar goeddunken en zonder verantwoordelijkheid dingen schrijven”. En dat is maar goed ook. Er wordt in de reguliere media al genoeg gecensureerd, zeker. Of zijn we de recente aanfluitingen van de persvrijheid al vergeten?

Dat het schier onmogelijk is om zich daartegen te verdedigen, is natuurlijk larie en apekool. Op elk kabinet zit wel iemand zit wiens voornaamste dagtaak erin bestaat de naam van zijn of haar opperhoofd te googlen om te zien hoe ‘de grote leider’ scoort. Dat zal bij een ijdeltuit als De Crem niet anders zijn. Of bestaat het aloude adagio niet meer dat zegt dat je politiek dood bent wanneer je niet in de media komt. De weblog is gewoon een nieuw medium, maar dat is in conservatief Crembolië blijkbaar nog niet doorgedrongen.

De verdediging is misschien inderdaad wat moelijker geworden. Er wordt tegenwoordig namelijk vanuit meerdere hoeken geschoten. En daar moet al eens een deksel van een doofpot aan geloven.

“Iedereen is hier potentieel slachtoffer”. Dat klopt. Maar wie vrijwillig kiest voor de status van publieke figuur, moet zich ook van zijn voorbeeldfunctie bewust zijn. Zeker van een vertegenwoordiger van een christelijke partij mag toch enig gevoel voor normen en waarden worden verwacht.

“We moeten ons daarover bezinnen” doet het ergste vermoeden. Internetcensuur zoals in China? Of zoekmachines aan banden leggen? Of ‘gevaarlijke’ en subversieve blogs van het net halen? Of een telefoontje van het kabinet bij elk vervelend woord?

Sorry, Pieterke, maar je bent een pathetisch ventje aan het worden. En het is zo doorzichtig dat dit weer een verwoede poging is om de aandacht van de kern van de zaak af te leiden: je hebt met belastinggeld een plezierreisje gemaakt. Dat je qua promillage en b(r)aldadigheid over de schreef ging? Dat hadden we op zich nog sympathiek kunnen vinden. Maar rondjes betalen op kosten van de belastingbetaler, dat doe je niet.

krapuul in schaarbeek

Ik moest gisteravond om halfzeven naar Laken en koos de kortste weg: dwars door Schaarbeek.

Dikke vijftig meter voor mij rijdt stapvoets een bestelbusje. Aan het Vaderlandsplein springt plots een snotneus op de rijweg, loopt ostentatief tegen mijn voorganger aan, schreeuwt daarbij moord en brand.

De chauffeur stopt zijn busje, opent zijn portier en vraagt half geschrokken, half verontwaardigd wat er aan de hand is. Het fafouleke slingert de chauffeur een resem uitdagende verwensingen naar het hoofd, middelvinger in de aanslag.

Ineens besef ik dat bij het hele incident met zijn mobieltje aan het filmen is. In het nabije bushokje wachten vier trawanten discreet op een ongelukkige reactie van de nietsvermoedende “target”.

Ik wil ingrijpen maar niet ten koste van eigen lijf en leden. Wanneer ik inschat dat ik in geval van nood nog rechts om mijn voorganger kan, begin ik luid te toeteren. Het “slachtoffer” heeft plots door wat er aan de hand is en scheurt weg. Fafoul en trawanten beseffen dat hun “game” “over” is en willen hun frustratie op mij afreageren. Daar steekt mijn tweeënhalve liter turbo een stokje voor.

Toevallig incident. Niet, dus. Schering en inslag, zeggen de statistieken.

De vent voor mij had geluk. En hopelijk was dit voor deze nozems slechts een spannend tijdverdrijf tijdens het wachten op de tram. En hebben ze de trambestuurder het leven niet al te zuur gemaakt. En hebben ze de rest van de avond niet te veel “succes” gehad met hun spelletje.

crembo rocks over ny

Op 17 november ging Pieter De Oorlogsminister op missie naar New York. Wat opgezet was als een discreet werkbezoek aan de VS, kreeg van Crembo op zijn onnavolgbare en stilaan legendarische edoch schrijnende wijze een upgrade naar net-geen-wereldnieuws.

Tijdens een braspartij in het B-Café in NYC werd iemand uit het gevolg van onze Opperkruisvaarder een beetje loslippig: wijn – man – wijsheid – kan, dat verhaal. ’t Kwam erop neer dat een aantal geplande vergaderingen waren afgelast. Dit was reeds voor vertrek geweten, maar in België viel vorige week niet veel te beleven… en dus kon het feestje gerust doorgaan. De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan, nietwaar.

De (Vlaamse) barmeid van dienst kon effe niet kiezen tussen het credo van haar stiel (“horen, zien en zwijgen”) en haar burgerzin. Het werd dat laatste en dus blogde zij haar verontwaardiging over deze verspilling van belastinggeld. ( http://www.nathalielubbebakker.com )

Een paar dagen later werd zij ontslagen na een telefoontje van iemand van defensie.

Nathalie heeft er in fora allerhande al keihard van langs gekregen. “Heiligschennis” en een smet op het beroepscode van de bartender. Ieder zijn mening is elk zijn goed recht.

Maar kern van het verhaal blijft dat PDC dus andermaal laat zien dat hij ABSOLUUT NIET WIL DEUGEN. “Kuifje goes Guust Flater”, nu al massa’s verhaallijnen voorhanden. Flahaut en Daerden gaan nog jaloers worden.   

voyeuses

   

politie

Ik heb het eens nagekeken en mijn vermoeden klopt: “den ESSO” waar wij al eens broodjes halen, ligt op het grondgebied van Diegem, langs de Grensstraat. Niet in Zaventem dus.

Nochtans wordt dit tankstation regelmatig vereerd met bezoekjes van de Zaventemse politie. OK, ook de dienaars der wet moeten eten en hebben recht op koffiepauzes. En dat die al eens uitlopen, daar heb ik geen problemen mee. Dat dat ‘en plein public’ gebeurt? Geen bezwaar tegen, integendeel. Dat maakt politieblauw alleen maar zichtbaarder en dat is goed voor het veiligheidsgevoel, naar het schijnt.

Maar blijf dan op je eigen grondgebied, in winkelstraten of woonwijken. Liever dan ergens net over de gemeentegrens op een bedrijventerrein.

Voor mijn part mogen de flikken hun broodjes zelfs op café gaan nuttigen. Of een pak friet in de frituur soldaat maken. Of in de rapte een pita uit het vuistje. Maar blijf binnen de gemeente. Dan gaan de mensen zich zo afvragen waar al die pakkemannen de hele dag uithangen.

Wel oppassen voor sausplekken op het uniform, natuurlijk…

sportverdienste

De “Trofee voor Sportverdienste” wordt dit jaar niet uitgereikt. De sportmensen die in aanmerking kwamen, wonnen de prijs vroeger al. En het reglement zegt dat je hem maar één keer in je carrière kan krijgen. Dus luidt het verdict dit jaar als volgt: “er waren geen valabele kandidaten.”

En om het aanzien van de prijs niet te ondermijnen, beslisten de bobo’s om hem simpelweg niet uit te reiken.

Oogkleppen, domheid, arrogantie, ivoren toren…?

In elk geval een zoveelste gemiste kans om een kleinere sport in de kijker te plaatsen. Een paar ideetjes:

Sven Nys, die de laatste tien jaar net niet in z’n eentje het cyclocross een upgrade van jewelste bezorgde.

Jan Boyen die met zijn medaille op de paralympics andere gehandicapten een hart onder de riem stak.

Ann Wauters die al jarenlang hoge toppen scheert in het basketball.

Of waarom zelfs niet Jacques Rogge?

Ik wens de leden van jury bij deze een jaar lang korte armpjes en jeuk aan hun gat, en voor volgend jaar iets meer moed.

bettina

Vl.Pro is lam, er zit niet teveel leven meer in. Al denk ik eigenlijk dat het een doodgeboren kind was. Hun krampachtige poging tot vernieuwing bleek een slag in het water. Maar dan eentje dat niet eens goed was voor een rimpelgolfje.

Om eerlijk te zijn heb ik tot gisteren zelfs niet eens echt beseft dat Vl.Pro echt de nieuwe naam is van wat ooit SPIRIT was. OK, in de zomermaanden ben ik misschien niet echt een modelburger wanneer het op volgen van de actualiteit aankomt. Werchter en  Pukkel en vakantie en zo, remember. Maar je kan me nu toch ook niet betichten van een heel rockseizoen van totale politieke desinteresse?!

En toch heb ik nooit “Vl.Pro” door m’n kop weten flitsen. Niet toen Bert Anciaux op televisie kwam, niet bij het dunne-buikdansen van Geert Lambert, niet toen Caroline Gennez het kartel in vraag stelde… Voor mij is het altijd “Spirit” gebleven.

Ik ben er trouwens zeker van dat velen in mijn geval verkeren.

Qua marketing- of product-placement flop kan dat tellen.

Best eens bij sp.a in de leer gaan. Wat Patrick Janssens daar indertijd voor mekaar kreeg… Uitermate professioneel, efficient en effectief. Binnen de kortste keren had “sp.a” de oude “sp” doen vergeten.

Akoord: op dit moment spoort de sociaal-democratische trein voor geen meter. Maar daar zitten heel andere oorzaken achter: geen bestaansreden meer, zware egotripperij van kopstukken, uitgeholde basis, misplaatste principes… the whole shebang.

Terwijl de “vlaamsprogressieven” zich eigenlijk als geen ander zouden moeten hebben kunnen profileren. De communautaire dialoog en al wat daar omheen hangt zou toch “gefundenes Fressen” moeten zijn voor een partij die zich die naam aanmeet.

Serieuze gemiste kans. Ofwel dekt de vlag de lading niet en weten ze niet waar precies ze zich in het spectrum moeten situeren.

Nu moet ik zeggen dat ik het van meetaf aan al niet had voor Bettina Geysen. Totaal geen uitstraling en ook in haar vorig leven bij de openbare omroep al eerder berucht dan beroemd.

Eigenlijk vind ik het een beetje jammer dat het slecht dreigt af te lopen voor Anciaux en consoorten. Want ik denk dat er in het Vlaamse politieke landschap plaats is voor een Vlaams-Progressieve beweging. Maar dan wel ééntje met een boodschap die ze ook écht willen uitdragen. Want Vlaams wordt al te vaak enkel met rechts-conservatief geassocieerd. En dat kan niet de bedoeling zijn in een Europa van de regio’s. 

nooitgedacht

  Ik heb net naar NooitGedacht gekeken op Canvas. Rik Torfs had er Kamagurka te gast. Soms erger ik me aan de professor en Kama heeft me vroeger vaak doen wegzappen, maar dit was prachtige televisie.

Niks geen actie, alleen maar een goed gesprek, mooi in beeld gebracht in een (misschien tegenwoordig net iets te voorspelbaar) industriële-loft-kader.

’t Is een verademing. Twee mensen die tegenover mekaar zitten, waarvan er eentje vooral luistert maar toch genoeg aanzetten geeft om het gesprek de diepte in te jagen. En, beste lezer, ‘diepte’ is in de context van een gesprek positief bedoeld. Diepgang is vaak zoek in hypernerveus televisieland. Al krijg ik de indruk dat iets serieuzer spitwerk gelukkig aan een remonte bezig is.

Jammer dat de uitzending slechts veertig minuten duurde. Voor mij mocht het best nog een hele tijd doorgaan. Ik vond het nu al sterk ontroerend.

Torfs (of zijn volgende gasten) zal sterk uit zijn pijp moeten komen om even goed of beter te doen.

Mooi.

Meer van dat.

big wave surfing

Mij niet gezien...

Eat your heart out, MollyMan!

meer op http://www.interesno.dn.ua/interesting-photo/interesting-all-photo/14-interesting-all-photo/854-serfing , of "Big Wave Surfing" Googlen.

liberale "(im)moraal"

Het Leuvense Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) heeft bedenkingen bij de voorbij G20-top in Washington, waar een actieplan tegen de economische crisis zou worden bedisseld. Ik had niet echt anders verwacht van deze kliek. Maar dat het zó erg was, had ik niet durven vrezen.

Jammer dat Canvas pas gisteravond in Virus “The Corporation” programmeerde, een boeiende documentaire over de toenemende macht van, ja, corporations, zeker. Misschien, héél misschien, had dit hier en daar een eenzame liberale ziel kunnen bekoren en bekeren. Al ben ik daar niet te optimistisch over: liberaal blijft blauw, zelfs tegen beter weten in.

Enfin, ik zal me beperken tot hier en daar een stukje commentaar. Voor alle duidelijkheid: míjn stem zit achter de vette font. Omdat de liberalen nu eenmaal scheef zitten en schuinsmarcheren, krijgen zij de italics.

LVSV betreurt de voorgestelde overregulering. De consumenten beter informeren over bankproducten en hefboomfondsen aan banden leggen, is verkeerd en contraproductief. Consumenten moeten leren om zelf verantwoordelijkheid te nemen in plaats van af te gaan op wat de overheid hen voorspiegelt.

Alsof de consument zou kunnen vertrouwen op het geweten van grote bedrijven. Het is nu al misleiding en bedrieglijke reclame alom. Zelf van binnen de banksector komen steeds vaker klachten van werknemers die het deontologisch moeilijk hebben met de verkoop van bepaalde bankproducten. Zonder regulering gaat het er binnen de kortste keren bij een hoop ‘corporates’ gegarandeerd misdadig aan toe. Ongecontroleerd winstbejag wordt dan de norm en dat leidt tot witte ruis in de kop van witteboorden.

Overheden falen immers ook: de banken die vandaag in de problemen zitten, werden allemaal door de overheid gecontroleerd en door de bevoegde regulatoren erkend. De financiële sector is al lang de strengst gereglementeerde tak van de ganse economie. En hefboomfondsen zijn vlijtige mieren binnen de economie. Zij nemen risico’s die niemand anders wil nemen, dragen zo bij tot technologische innovaties en genereren duurzame economische groei. Ook laat hun bedrijfsmodel toe om noodlijdende bedrijven snel te saneren door hun slechte takken af te splitsen en te liquideren.

Innovatie en groei misschien wel. Maar duurzaam? Ho maar. De autosector vloekt zich te pletter, ze ineens op zoek moeten naar minder uitstoot. De technologie is er al langer, maar ze vervroegd implementeren was geen optie, omdat dit soort spontane winstverminderende investeringen door aandeelhouders niet echt worden gewaardeerd. Ook zonne- en windenergie wordt niet voluit ingevoerd omdat de olielobby elk initiatief in die zin zal blijven tegenwerken zolang er nog een druppel van hun goedje in de grond zit. Ook hier: gewetenloos, want ondertussen gaan duizenden mensen per jaar kapot aan het fijn stof.   

Gelukkig konden de VS het Europese voorstel voor een internationale regulator van de financiële markten afweren: te strenge regulering zou de wereldeconomie vermorzelen. Het kapitalisme heeft in de laatste decennia immers de allergrootste welvaartsgroei in de menselijke geschiedenis mogelijk gemaakt, zelfs ondanks het voortdurende ingrijpen van de overheden. Lage interestvoeten en socialistische woonmaatregelen liggen in de VS aan de basis voor de huidige financiële crisis, en zeker niet het kapitalisme op zich. De vrije markt bevat voldoende mechanismen om zichzelf waar nodig te corrigeren met een zo klein mogelijke kost voor de samenleving. Dit in tegenstelling tot overheden.
Welvaartsgroei, tot welke prijs? Nooit eerder was de tegenstelling tussen rijk en arm, noord en zuid, zo groot. De vrije markt corrigeert zichzelf enkel waar haar aandeelhouders er beter van worden. Zonder regulering worden de rijken alleen maar rijker, en de armen armer. Sterker nog: binnen de kortste keren zou de hele mensheid in een kastensysteem zitten. Volgens mij ligt de oorzaak van de financiële crisis eerder in het gebrek aan verplichte ziekteverzekering dan aan interestvoeten en woonmaatregelen: andermaal een bewijs van het totaal gebrek aan sociaal perspectief aan blauwe kant.

Na de beurskrach van 1929 grepen overheden ook al naar hoge belastingen, regelneverij en massale openbare tewerkstelling. Zonder succes, want de Grote Depressie duurde tot na de Tweede Wereldoorlog, tot er een tijd aanbrak van deregulering, fiscale bevrijding en open markten. Nicolas Sarkozy noemde de G20-top in Washington “historisch” en beschouwde dit als het begin van een “nieuwe economische Wereldorde”. Het LVSV Leuven gelooft heilig in concurrentie en de vrije markt, in vrijheid en verantwoordelijkheid, en in de zelfredzaamheid van burgers en consumenten. Het mag dan ook niemand verbazen dat wij voor Nicolas Sarkozy’s nieuwe Wereldorde liever passen.

Regulering blijft absoluut nodig, tenzij “corporations” zich totaal politiseren en bijna als partijen mee in een democratisch systeem stappen. Dan pas zou ze consument zelfredzaam worden, doordat hij enkel op die manier echt inspraak krijgt in bijvoorbeeld moraliteit van een bedrijf. Dat van die politisering gaat misschien een stap te ver terug richting staatseconomie. Maar via de politiek hebben we tenminste nog enige hoop dat we de wereld uiteindelijk de goeie kant op krijgen.

Meer over “the Corporation” op www.thecorporation.com

Vooral de ‘synopsis’-pagina moet je doen.

   

prem

Ik kom nog even terug op Prem Radhakishun die voor zijn "Premtime" een bijdrage maakte over ons communautaire probleem (zie eergisteren). Deze meneer heeft het niet makkelijk om "links" -of wat daarvoor doorgaat - te blijven denken en handelen. Dit leidt tot serieuze hersenkronkels en -spinsels die ook in míjn grijze massa al eens oproer kraaien. En we zijn niet alleen, vrees ik.

Hierna de column die Prem naar aanleiding van een zoveelste frustrerende deuk in zijn... zeg maar wezen, in 'Het Parool' schreef. Alleenstaande toevallige gebeurtenis? Of een zoveelste signaal van het failliet van het integratiedebat?

Eerst een link naar het "Dagboek van de Week", waarin hij hetzelfde probleem aankaart.

http://www.dumpert.nl/mediabase/291781/6b446076/prem_draait_door.html

(on)recht

Het is soms moeilijk om niet toe te geven aan de lokroep van het populisme. Ik probeer er tegen in te gaan, maar ze maken het soms echt niet gemakkelijk.

Zoals gisteren nog maar eens, met de vrijlating van een dozijn voetbalhooligans.

Na maanden van ongetwijfeld intensief en nauwgezet speurwerk van de politie, waarbij 32 uren beeldmateriaal de revue passeerden, sloot vorige week het net zich rond het tuig en werden ze tijdens razzia’s opgepakt.

  Het zag er goed uit: er stond hen vijf tot vijftien jaar cel te wachten.

Helaas! De onderzoeksrechter liet hen lopen omdat hij procedurefouten vreesde. De rechten van de verdediging waren geschonden doordat deze het videomateriaal niet mocht bestuderen.

En aangezien we in een rechtsstaat en geen politiestaat leven…

Dit kan en zal allemaal wel kloppen, maar zulke slordigheden ondermijnen de geloofwaardigheid van Justitie in niet geringe mate.

Welke richting het uit gaat weet ik niet, maar als ze nog een paar keer zo’n kemel schieten, zijn er twee gevaarlijke extremen die hun kop wel eens zouden durven opsteken.

Aan de ene kant is er het spook van de wetteloosheid. Met politiediensten die zich steeds meer afzijdig houden en probleemwijken mijden. Die losbandig tuig laten begaan, en vanop de zijlijn toekijken hoe in ghetto’s de plak van het recht van de sterkste wordt gezwaaid.

Het andere uiterste toont politiediensten die het recht in eigen hand nemen en onvervaard autoritair optreden bij al wat niet in de pas loopt. Met agenten die brutaliteit niet schuwen en de andere kant opkijken wanneer collega’s over de schreef gaan, en niet verlegen zitten om een duister praktijkje meer of minder.

Justitie is een ziek departement dat niet mee is met zijn tijd en dus dringend een hoop energie in moet worden gestoken.

Klinkt misschien allemaal wat dramatisch. Maar ik zou niet graag bij de flikken zijn die de volgende dagen in Cureghem moet patrouilleren en constant op hoongelach van middelvingerend paarswit krapuul wordt onthaald. Anderzijds krijg ik nu al bijna medelijden met het lichtbruine meelopertje zijn dat bij de eerstvolgende thuismatch van Anderlecht tijdens een opstootje geïsoleerd raakt en tussen wapenstokzwaaiende peppersprayers terecht komt.

Aan de wettenmakers de keuze welke rechtsstaat we in de toekomst krijgen.   

premtime

Doordat ik vaak in Nederland zit en een relatief ruime belangstelling heb, probeer ik de actualiteit bij onze noorderburen een beetje te volgen. Overdag in de wagen zijn er Radio1 en BNR Nieuwsradio. ’s Avonds thuis maken ‘Pauw en Witteman’ en ‘De Wereld Draait Door’ mijn verblijf op de hometrainer wat draaglijker.

En soms beland ik al eens bij PremTime, waarin stekelige kantjes van de samenleving niet uit de weg worden gegaan. Reportagemaker Prem Radhakishun komt op die manier al eens in de multiculti- en integratieproblematiek terecht. Vorige week nam hij de communautaire kwestie bij ons onder de loep. Voor veel Belgen is het al moeilijk te bepalen waar in deze de klepel hangt. Voor een ‘nieuwe Nederlander’ was het al helemaal niet evident. Kijk maar:

Ik heb het gevoel dat we buitenlandse media die ‘onze’ kwestie willen toelichten, eens moeten wijsmaken dat ze hun modus operandus moeten omgooien. Vaak blijven dit soort bijdragen beperkt tot Brussel en de rand errond. Waardoor de ‘crux van ons probleem’ al te makkelijk wordt verengd tot een taalkwestie, waar dan nog eens deels ten onrechte allochtonen worden bijgesleurd, hetgeen de Walen graag horen. Dat maakt het hen namelijk makkelijker om ‘de Vlaming’ af te schilderen als intolerant, zelfs racistisch.

Terwijl het hier over een andere problematiek gaat, waarbij het taalgegeven in de rest van het land slechts een secundaire, misschien zelfs tertiaire rol speelt.

Om het anecdotisch te stellen: een Marokkaan die in Hasselt shoarma wil verkopen, moet Nederlands leren of hij is binnen de kortste keren failliet. Voor een Italiaan die in Charleroi pizza’s bakt, geldt hetzelfde voor het Frans.

In en om Brussel geldt een dubbel probleem, dat de Franstaligen graag vernauwen tot een taalkwestie, waarbij ze gemakkelijkheidshalve al wat geen Vlaams spreekt bij de francofonie rekenen. Zo komen natuurlijk makkelijk aan 87% van de Brusselse bevolking. Doorzichtig genoeg, maar veel te weinig geduid aan Vlaamse kant.       

maingain heeft gelijk

In ‘De Zevende Dag’ zat een itempje waarin een Franstalige – undercover, gewapend met een verborgen camera – aan een Dilbeeks loket tevergeefs probeerde in zijn taal geholpen te worden. So effing what ?! Ik wil morgen zo een rondreis langs alle Waalse gemeentehuizen beginnen. Wedden dat... (laat ik hier mijn klavier niet aan verslijten).

Nadien mocht Olivier Maingain andermaal verklaren dat Vlamingen zodanig intolerant zijn, dat zij een bepaald soort mensen tot elke prijs weigeren toe te laten in hun gemeenschap.

Inderdaad, de FDF-voorman heeft volkomen gelijk. Wij hoeven hier geen inwijkelingen die consequent weigeren om ook maar enige blijk te geven van het minste greintje wil tot integreren.

Wel welkom zijn wat mij betreft bijvoorbeeld onze nieuwe buren, afkomstig uit Turkmenistan, wier kinderen hier in het dorp naar school gaan en ons spontaan in « onze » taal aanspreken. Hun mama gaat zes uur per week naar de Nederlandse les omdat ze weet en het ook normaal vindt, dat ze op die manier beter aan werk/aan beter werk raakt.

Daar heb ik een hoop meer respect voor dan voor « de soort » van Maingain die zich hier zonder boe of bah neerplant en binnen de kortste keren vanuit hun arrogant francofoon superioriteitsgevoel eist dat iedereen naar hun taalpijpen gaat dansen.

‘t Is nochtans simpel : als het hier zo slecht wonen, zo onaangenaam leven is, tussen al die fascistische, separatistische, intolerante, racistische nationalisten die Vlamingen zijn, wat drijft al die Walen hier dan naartoe? Dat is alsof Anne Frank vrijwillig bij de Hitlermeisjes zou aansluiten. Of een paarswitsupporter tussen de spionkop van blauwzwart naar Brugge-Anderlecht gaat kijken. Daar kies je toch niet voor ?!

Vind je dat ik nu wel heel brutaal wordt? Ga dan eens kijken op de volgende links. Dan krijg je een beetje een idee van welk toontje 'aan de andere kant' wordt gehanteerd.

http://flamingants.skynetblogs.be/

www.maingain.be

www.fdf.be

mini

book of numbers

Weird!

Wie de neuk houdt zich hiermee bezig?!

Op de afbeelding klikken zal niet volstaan. Probeer deze link maar: http://www.book-of-numbers.com/

inflight refuelling

"Stress op 't werk..."

Als je denkt dat jij op vrijdagmiddag aan ontspanning toe bent, bekijk dit dan eens.

Mocht die rechtstreekse link niet werken, dan zou deze moeten lukken: http://www.airvids.net/view/106/fighter-in-flight/

volt

Ik heb naar “Volt” gekeken… en zag een knoert van een gemiste kans.

Minister Van Brempt van Gelijke Kansen maakte haar gekende tutterige opwachting. Phaedra Hoste had namelijk ergens een pamper ververst en dat was aanleiding genoeg voor een babbel over vaders en ouderschapsverlof. Zucht…

Het volgende item werd aangebracht door een kijker die elke ochtend drie dagen in de file staat om vanuit de Hoogstraten in Diegem te geraken. ’s Avonds nog twee weken terug eer hij terug thuis was. Ondertussen ligt station Noorderkempen al volle twee jaar werkloos langs de E19 waar naar schatting 1000 mensen erlangs aanschuiven.

Ik zette me al op de rand van zetel, anticiperend op een vinnig debat tussen consument, NMBS en … de minister van Mobiliteit, want tot ook die portefeuille beheert ons Katleentje.

Maar de excellentie was verdwenen, foetsie, tussen de twee items in. Dringend naar het toilet, misschien, of haar eigen kleine pamperen bij wijze van statement? Nee hoor, ze was definitief weg. Zoiets laat je als programmamaker toch niet gebeuren? Zo’n kans moet je toch met beide pollekes grijpen? Wou ze niet, mocht ze niet, of liet haar agenda geen twee items toe? OK, dan blijf je maar weg. Ander en beter. Zíj heeft de publiciteit nodig.

Vorige week hadden ze in “Volt” ook al een onderwerp dat met het mobiliteitsvraagstuk verband hield: ge- of misbruik van bedrijfswagens. Nu is het mobiliteitsprobleem (niet geheel toevallig, voor wie van mijn professionele acticiteiten afweet) één van mijn stokpaardjes.

En ik – en met mij vele andere al-dan-niet-ervarings-deskundigen - hamer er al jaren op dat de oplossing geen of/of dan wel een en/en verhaal is. Niet alle bedrijfswagenchauffeurs moeten met de bakfiets de hort op. Niet iedereen moet vanop elke willekeurige treinbil op vijf soorten trein kunnen springen. Niet alle zakenreizen moeten carpoolend gebeuren. En we kunnen moeilijk alle truckers tot thuiswerk aanzetten.

Ik wil niet te defaitistisch doen, maar ik ben weinig hoopvol.

Tegen beter weten in probeer ik mijn ecologische voetafdruk te beperken door zo weinig mogelijk leeg uit Nederland terug te komen. Al ga ik niet ontkennen dat daar ook een serieuze financiële incentive achter zit.

belastingtransfer

Lang geleden dat ik het hier nog over communautaire kwesties had. Laten we het erop houden dat mij van hogerhand was gevraagd er mee voor te zorgen dat de dialoog tussen de gemeenschappen in een sereen klimaat kon plaatsvinden… of zo iets.

Nu het spel toch stilaan terug op de wagen zit – met dank aan de niet-benoemde burgemeesters die onze minister-president voor hun kar willen spannen – kan ik het onmogelijk laten om toch ook een stokje in het hoenderhok te gooien.

Vandaag kwam het Gefundenes Fressen van Carl Devlies, staatssecretaris voor fraudebestrijding. Gewoon wat cijfers op een rijtje en je ziet zo waar ik naartoe wil.

56 procent van de belastingplichtigen woont in Vlaanderen, goed voor meer dan 70 procent van de grondige controles. Bij de vennootschappen zijn de cijfers vergelijkbaar. In Wallonië woont 1/3 van de belastingplichtigen, maar er vindt slechts één grondige controle op vier plaats.
Ook binnen de regio’s zijn er verschillen, maar duidelijk is alvast dat Namen zowat het belastingparadijs van België is. Brussel zit in de middenmoot.
En om het af te leren: in Vlaanderen gebeuren 70% van ‘s lands controles… terwijl hier slechts 55% van de ambtenaren zit. Gelukkig komt Charleroi serieus uit zijn pijp, of de verhouding was nog kreupeler.

Serieuze controles brengen geld op. Zelfs het besef dat de belastingcontroleur op de loer ligt, genereert op zich al resultaat. Het gebrek aan controles in het andere landsgedeelte betekent dus dat ook vanuit deze fiscale emmer eigenlijk teveel over de taalgrens terecht komt. Als je dan ziet hoeveel gereguleerde geldstromen er al bestaan, wordt het wat mij betreft hoog tijd dat het tij gekeerd wordt, of tenminste dat de kraan wat meer dicht gaat.

relax

"Sit back and relax", en lees nog eens op je gemak wat voor wereldverbeterende wijsheid ik hier onlangs of vroeger het net op joeg.

 

sarkozy en de 'groote oorlog'

“Nicolas Sarkozy a célébré l'armistice de la guerre de 1914-1918 en rendant hommage à tous ses morts "sans exception", y compris les mutins ou les déserteurs fusillés, lors d'une cérémonie à Douaumont, haut lieu de la meurtrière bataille de Verdun.” (AFP)

De Franse President huldigde dus àlle slachtoffers van WOI, ook de soldaten die werden geëxecuteerd – na desertie of ‘lafheid’ - door hun eigen oversten.

Dit zou kunnen worden afgedaan als ‘nogal makkelijk en vrijblijvend, zo lang na datum’, maar dat is zijn statement allerminst. De ‘dossiers van de gefusilleeerden’ staken in Frankrijk en Groot-Brittanië voortdurend opnieuw de kop op en gingen op de duur serieus wegen op het geweten van de publieke opinie bij onze zuiderburen. Vooral doordat nabestaanden onder andere op basis van ooggetuigenverslagen op zoek gingen naar de ware toedracht van één en ander.

In de loop der jaren werden een aantal doofpotten omgeroerd en was gebleken dat er in veel gevallen geen sprake was van desertie, lafheid of eerloosheid. Deze overtuiging werd bovendien gestaafd door de medische wereld, die tot nieuwe inzichten was gekomen.

Vaak bleek shell-shock of andere psychische en/of psycho-somatische kwesties aan de oorzaak te liggen van het onvermogen om een volwaardig soldaat te zijn.

Bovendien groeide de overtuiging van de waanzin die de “groote oorlog” was, waardoor het draagvlak voor de ‘desertie’-thesis serieus ondermijnd raakte.

Pas op: geen zinnig mens die twijfelt aan de heldenstatus die in de strijd gesneuvelde solaten verdienen. Vredesduif spelen en insubordinatie prediken is al te gemakkelijk vanuit een gemakkelijke zetel anno negentig jaar later. ‘Bevel is bevel’ en ‘all is fair in love and war’ en zo.

Maar zonder vergevingsgezindheid en bereidheid tot rechtzetting staat de vredesgedachte op los zand.

In Frankrijk werden tot vandaag families beschimpt en zwartgemaakt omwille van een vermeende ‘laffe’ tak in hun stamboom. Hopelijk haalde hun president bij deze het goede in de haatdragers boven.

Op de blog van Johan Slembrouck staat het oorlogsverhaal dat zijn broer Herman schreef over hun beider grootoom:

http://www.johanslembrouck.be/30092008.html  

'Soldat fusillé pour l'exemple' is interessant voor wie meer over deze problematiek wil leren:

http://fr.wikipedia.org/wiki/Soldat_fusill%C3%A9_pour_l%27exemple

En dít is een website van waar je alle kanten op kan in verband met de “Groote Oorlog”:

http://www.westhoek.be/wo1/ 

wanakkam

Eergisteren gingen we uiteten voor het goede doel. ‘Onze’ parochie steunt al jaren een project dat het lot van de armsten in India tracht te verbeteren. “Wanakkam” “geeft de mensen geen vis, maar leert ze vissen” en is heel actief bezig met concrete projecten die over basisbehoeften gaan: water, opleiding, ziekenzorg, landbouw,…

Een vast kliekje geëngageerde vrijwilligers uit ons dorp is hier heel actief bij betrokken. Omdat het op die manier heel dichtbij komt, kunnen deze mensen op onze sympathie rekenen. We weten waar onze centen terecht komen.

Toen ik met één van de bezielers aan de praat raakte, schrok ik wel even. Sedert vorig jaar hebben ze eindelijk verkregen dat ze fiscale attesten mogen uitschrijven voor giften vanaf 30 euro. Die erkenning had lang op zich laten wachten. Een heel bureaucratisch gedoe in een heel trage, strenge proceduremolen. Op zich begrijpelijk dat één en ander grondig geverifieerd werd.

Minder begrip had ik hiervoor: het grootste probleem bij de erkenning van Wanakkam is, dat er te weinig geld naar administratie gaat. Wanneer er niet minstens 25% van je moeizaam vergaarde fondsen naar administratie gaat, word je heel erg kritisch bekeken en is je project blijkbaar ongeloofwaardig.

Dat vind ik nou erg. Terwijl de meeste argwaan van potentiële schenkers net voortkomt uit de twijfel of het geld wel goed besteed wordt! Op die manier wordt heel de integriteit van goedbedoelde initiatieven ondermijnd, toch!?

Ik vrees een beetje dat dit een bewuste strategie is om kleine projecten te ontmoedigen zodat op de duur enkel ‘officiële’ ontwikkelingshulp en een handvol grote NGO’s overblijven.

Goed dat ik de mensen van Wanakkam persoonlijk ken en weet dat zij absoluut te goeder trouw zijn. Daarom blijf ik hen graag steunen.

http://www.wanakkam.be/

phara

Ik heb net naar “Phara” gekeken en andermaal moeten vaststellen dat je in een talkshow niet moet proberen anecdotiek en serieuze actualiteit samen te brengen. Mevrouw Vuylsteke, 93 jaar, oorlogskind uit WOI, mocht haar verhaal doen. Eens ze van wal gestoken was, was er geen speld meer tussen te krijgen. Ratel ratel, blabla, een niet ter zake doend relaas van haar hele leven. Verloren zendtijd voor een stukje dat eerder in ‘Man Bijt Hond’ of zo thuishoort. Toen Phara er uiteindelijk tussenraakte – allicht doordat een technicus de microfoon van bomma uitzette – werd krampachtig geprobeerd haar getuigenis als een les voor de jeugd te verkopen. Mislukt dus. Als al één jongere de uitzending zag, dacht die waarschijnlijk net als ik: “doe die oude taart zwijgen en begin aan de serieuze dingen”. Alle respect voor ouderlingen, en allicht redeneerde men dat er met wat pech volgend jaar geen enkele ooggetuige meer overblijft.

Maar ik had liever gezien dat Sophie De Schaepdrijver wat meer tijd kreeg om één en ander te duiden. Deze historica houdt er soms controversiële ideeën op na, maar het is godverdomme een ferme madam. En het wordt hoog tijd dat er van haar wat foto’s op het net terecht komen die haar minder oneer doen..

Cameraman Demoustier hadden ze wat mij betreft ook in zijn kot kunnen laten. Die vent heeft waarschijnlijk een fantastisch verhaal te vertellen… maar toch niet op een minuut of vier, alstublieft.

Nee, De Croo mocht nog eens wat snol komen vertellen en rond de por draaien. Hadden ze nu echt gedacht dat hij het failliet van Open VLD ging komen bevestigen.

Enfin, een klassieke Phara: rustig kabbelend van het ene onderwerp naar het volgende stukje. Perfect getimed met twee gasten teveel, zodat van enige diepgang geen sprake kan zijn. Slap doorslagje van ‘Pauw en Witteman’, dat wél geregeld nieuws of controverse maakt. Maar ja, dat dit bij ons niet kan, mag geen verrassing zijn in tijden dat Hitlers forel uit het gat van Ricour gecensureerd wordt.  

stakingsrecht

Ik wil best geloven dat bij IKEA de werkdruk te hoog is. En wat Carrefour van plan is in Brugge, is een ondeugend precedent. In die zin hebben de vakbonden volkomen gelijk dat ze opkomen voor het personeel en actie voeren. Voor de grond van de zaak kunnen ze op mijn begrip rekenen.

Absoluut geen begrip heb ik echter voor de manier waarop ze hun zaak verdedigen. Blokkades deugen niet en zijn een teken van zwakte.

Ik erken het stakingsrecht, natuurlijk. Daar is indertijd hard genoeg strijd voor gevoerd, er zijn zelfs doden voor gevallen. Maar er bestaan genoeg alternatieven voor blokkades.

Al te vaak zijn blokkadepiketten puur machtsvertoon van een harde kern heethoofden die soms niet eens weten waar hun actie eigenlijk over gaat. Meestal komen alternatieven niet eens ter sprake. Een blokkade is eigenlijk een zielige gemakkelijkheidsoplossing: gooi wat paletten of winkelkarren op een hoop, trek een ‘jouwkleurige’ vuilniszak over je kop en ga wat staan vendelzwaaien. Vooraan zet je een paar stoere mannen om indruk te maken, en klaar is kees.

Met iets meer creativiteit zou men heel wat meer kunnen bereiken, alvast qua begrip naar de publieke opinie en sensibilisering van de betrokkenen toe. 

Als er nog zoveel werkwilligen zijn dat een bedrijf toch nog kan draaien, dan betekent dat ofwel dat je als vakbond je zaak niet goed aan de man hebt gebracht, ofwel dat er geen draagvlak voor is.

In elk geval: wie wil werken, moet hiertoe de kans krijgen. En je moet met je fikken van de mensen hun lijf blijven, personeel zowel als werkgevers.

Ik was verontwaardigd toe ik op TV zag hoe een paar weken geleden – ik dacht bij Beaulieu- een werkwillige zonder enige vorm van discussie zodanig hardhandig de toegang werd ontzegd, dat hij meters verder op de grond terecht kwam. En dan word ik boos wanneer een naïef poppemieke daarnet in het nieuws klaagt dat één van ‘haar’ voorpostsnotneuzen met een bobooke aan z’n oor werd afgevoerd. Eigen schuld, dikke bult.

Typerend voor de tegenwoordige attitude bij de vakbonden vond ik de reactie dit weekend – op Kanaal Z – van ABVV voorzitter Rudy De Leeuw, die verklaarde ‘niet onder de indruk te zijn van de uitlatingen’ van professor hoogleraar Arbeidsrecht Roger Blanpain, waarin deze wees op het gewicht van het recht op werk tegenover het stakingsrecht.

Heel klein en zwak, slecht voor het imago van de vakbonden, en tekenend voor de kramp waar ze in zitten.

Bovendien is het niet het moment om miljoenenverliezen te veroorzaken. Om dan binnenkort te klagen wanneer afvloeiingen worden aangekondigd. Eigen schuld, dikke bult.

Ik herhaal: “a just cause, unjust means”     

vliegtaks

“Geld tekort op de federale begroting? Dan voeren we toch gewoon een extra vliegtaks in. Makkelijk verdiend en we kunnen het bovendien verkopen als milieumaatregel.” (“copy & paste” vanuit het brein van Leterme en Reynders)

Zelfs de liberalen stonden achter deze ingreep. Natuurlijk, want hun strakkepak-passagiers zouden voor een handvol euro’s het vliegen niet laten: voor corporate flyers zijn dat gewoon wat meer onkosten.

Maar ineens kwam er protest. De taks zou omzet kosten, en jobs, want de mensen zouden massaal minder gaan vliegen of uitwijken naar luchthavens in buurlanden.

Zou kunnen en is allicht wel een beetje zo.

Om te beginnen zouden de Nederlanders terug vanop hun eigen luchthavens vertrekken. Daar is sedert de voorbije zomer een supplement te betalen van 11,25 euro voor verplaatsingen onder de 2500 kilometer, 45 euro voor verdere vluchten. Een aantal populaire bestemmingen in Noord-Afrika lagen net iets te ver van Schiphol en werden ineens een stuk duurder. En daar profiteerden in eerste instantie Eindhoven en Maastricht van, maar ook Zaventem, Charleroi, Keulen en Düsseldorf. Het moeten niet altijd sleurhutten zijn die onze wegen teisteren, zullen we maar zeggen. De invoering van ‘onze’ vliegtaks zou deze (al dan niet nieuwe) noorderburen terug naar hun eigen luchthaven(s) jagen.

Europa laat zich ook in deze van zijn kleinste kant zien. Als een vliegtaks nu eens op Europees vlak zou worden geregeld. Dan zouden reizigers niet krampachtig luchthavens tegen mekaar moeten afwegen. Men zou zelfs van een echte milieumaatregel gewag kunnen maken. Maar ja, trouwe lezers weten al langer dat ik Europa nogal wantrouw wegens te liberaal-markteconomisch en te weinig sociaal. 

sex in koekelberg

Ik had er al veel van gehoord, maar zelf was ik op het wereldwijde web nog nooit vieze prentjes tegengekomen. Toen ik deze week echter viavia hoorde dat er compromitterende foto’s circuleerden van een paar medeburgers die de laatste tijd al eens in het nieuws kwamen met niet zo eerbare praktijken, ging ik zelf op jacht.

Vlees genoeg tegengekomen, geëtaleerd in de meest uiteenlopende posities, de ene al comfortabeler dan de ander. Maar nergens dames of heren aangetroffen die ik ken.

Wel een nieuw speeltje, waarschijnlijk voor het nakende sinterklaasfeest bedoeld.

Heel educatief: kindertjes moeten zelf in boekjes op zoek naar prentjes die op de blinde ovaaltjes passen. Goed voor het observatievermogen. Eenmaal de juiste koppen gevonden, worden deze uitgeknipt en op de juiste plek gekleefd. Bevorderlijk voor de oog-handcoördinatie.

Nochtans heb ik gehoord dat men dit soort speelgoed wil verbieden. Het zou namelijk in de foute handen terecht kunnen komen. Bij journaille bijvoorbeeld, dat erop uit is de eerbaarheid te schenden van untouchables, zowel in hun privésfeer als hun openbare functies.

Zulke terreur kan natuurlijk niet geduld worden, en daarom overweegt de plaatselijke Don Quichote om het gehele internet plat te leggen, opdat deze staatsgevaarlijke, gezagsondermijnende beelden toch maar niet verspreid zouden raken.

mijnheer koekelberg

Mijnheer Koekelberg.

Waar denkt u ooit nog één greintje moreel gezag vandaan te halen na de vaudeville die u de laatste tijd opvoerde?

In plaats van in alle bescheidenheid en discretie te bekomen van het feit dat u (eigenlijk zonder meer) terug naar uw (jawel, publieke) functie kon, moest u zich per sé als een volleerde keffer nog even van uw kleinste kant tonen en Humo een lesje leren.

‘Natrappen’ heet dat in het voetbal, en daar krijg je normaal een rode kaart voor. Maar ja, uw minister zal u wel weer in bescherming nemen, zeker.

Helemaal pathetisch werd het vanmiddag, toen u er in slaagde om zo ongeveer in uw eentje eventjes één van de pijlers van de democratie te ondermijnen. Eenzaam ten strijde voor een politiestaat vol censuur en zonder vrije pers, of wat is uw bedoeling?

Voor ons – laks gepeupel, wat mij betreft – is het duidelijk dat u op deze manier niet meer kan functioneren. Hou alstublieft de eer aan uzelf en stap op, voor u nog meer acolieten meesleurt in uw onvermijdelijke val. Uw, nee, ònze politie verdient beter.

President Obama - Feeling Good

Allee, nog één keer, en dan wachten we af of hij er echt iets van bakt.

Een klipje, gemaakt door de Britse vrienden van Absolute., om de overwinning van Barack Obama te vieren.

Als 't niet lukt, is er altijd deze link nog.

absoluteradio.co.uk

Een tijdje geleden had ik Virgin Radio ontdekt om langs de computer naar te luisteren. Onlangs veranderden ze hun naam in "Absolute." Je hebt er de keuze tussen twee kanalen om 'live' naar te luisteren.

"Abslute Classic Rock" doet wat de naam zegt: klassiekers aan mekaar rijgen.

"Absolute XTreme" concentreert zich op de meest recente muziek.

"XTreme" geniet mijn voorkeur:zelfs deze oude jongen hier lust nog wel een muzikaal groen blaadje, en bovendien kan hij het zich niet permitteren om tussen het jong geweld op Pukkelpop af te gaan als een gieter van onwetendheid. "Classic Rock" is wel eens leuk, maar weinig verrassend en daardoor bij momenten soms wat saai.

Je kan er niet enkel 'live' luisteren , maar ook door hun playlists dwalen, geluids- en videoclips bekijken, kwissen,... Nix echt nieuw voor wie al eens modernemediagewijs met muziek bezig is, maar bij Absolute is het wel op z'n Engels, strak, zonder al te veel toeters en/of bellen.  Kortom, voor mij een ontdekking, het delen waard. In die mate zelfs dat ik in de linkermarge een permanente link naar de 'live stations' plaats, zodat ook mijn geliefd publiek er iets kan aan hebben. Deze 'mini-amp' valt wat klein uit, daarom hieronder een groter model.Enjoy!

   

delacroix zong een liedje

Het Front National deugt niet. Daarover kan wat mij betreft weinig discussie bestaan. En Neofascisme en Hitlergroeten en negationisme zijn verwerpelijk.

Maar om nu het hele land op zijn kop te zetten voor een dom anti-Joods liedje, lijkt mij een beetje ‘des Guten zuviel’. Iedereen op zijn achterste poten, in een waar opbod aan politiek correcte verontwaardiging.

Ik weet niet of ik het lachwekkend moet vinden, dan wel schrijnend.

Want wat is er gebeurd?

Een paar kameraden zitten op een terrasje wat te ouwehoeren, lullen over een nieuw gsm-toestel en zingen voor de camera (van dat toestel dus) een liedje. Twee zinnetjes, zeven seconden lang, uit een – toegegeven – decadent deuntje over het lot van joden in de Tweede Wereldoorlog. Geen ander publiek in de buurt, niks openbaar, zelfs een tikkeltje gegeneerd en ongemakkelijk ingehouden gezongen. De opname komt overigens uit een echtscheidingsdossier en het was geenszins de bedoeling dat dit ooit publiek werd.

  Heel staatsgevaarlijk en gezagsondermijnend allemaal. Een echte terreurdaad. Meteen bovenaan de prioriteitenlijst van de kersverse President-Elect te plaatsen.

En als de vlammende bliksem forel met botersaus op de lijst van staatsgevaarlijke gerechten zetten.

Natuurlijk ook niet vergeten om zonder verwijl excuses aan te bieden aan onze Joodse broeders. En vraag dan gelijk eens hoe dat nu weer zat met die fragmentatiebom waar onlangs een Belgische ontmijner door om het leven kwam. Of zij daar misschien iets mee te maken hebben.

By the way: dit is geen antisemitisch stuk, maar andermaal een pleidooi voor vrijheid van mening en expressie. Het wordt een beetje te veel om toevallig te zijn: Meus met de forel van Hitler, Humo met de pijp van Ricour, nu dit weer… ik zou op de duur nog gaan geloven dat de Amerikanen écht in the Land of the Free leven.

Aan alle heren Van Deurzen en consoorten: ik denk dat jullie met jullie pathetische politiek correcte kramp het begrip en de sympathie voor de Joodse medeburger stilaan aan het ondermijnen zijn. En dan zijn we terug naar af.