't Zit er weer tegen in het hoenderhok dat - afgekort, tenminste - sp.a heet.
Dat de komst van Bertje an sich al voor hommeles zou zorgen, dat had zelfs een pasgeborene kunnen zien aankomen. Maar die soep koelt wel zonder blazen. Net zoals het tumult toen indertijd het doodgeboren kartel met Spirit het daglicht zag.
Dat van die naamsverandering was misschien minder "obvious", maar eigenlijk had ik dat een jaar of acht geleden al voorspeld. Het heeft alleen een paar jaar langer geduurd dan ik dacht.
Toen
Patrick Janssens
het roer van de partij overnam, was meteen duidelijk dat er een breuk met het verleden aankwam. Een hele andere, moderne, open aanpak die ondersteund werd door een ongeziene stijlverandering, waarbij een naamsaanpassing niet kon uitblijven. Alle begrip hiervoor, want het stamboomsocialisme was ten dode opgeschreven, ondanks alle verdiensten die je het moet meegeven.
Ik was aanwezig op het congres waar de nieuwe naam - Socialistische Partij Anders" werd onthuld, en vond de "Anders" er een beetje ongelukkig bij gesleurd. De ondertitel "Sociaal Progressief Alternatief" zag ik echter als een veelbetekenende knipoog van de vernieuwers: het zou niet lang duren voor dàt de ware nieuwe naam van de sossen werd.
Leek mij ook plausibel, aangezien meer openheid naar de ruimere linkerzijde allicht moeilijk zou liggen zolang "Socialistisch" nog letterlijk in de naam stond. Temeer daar ook in de rest van Europa en zelfs wereldwijd de term "sociaaldemocraten" ondertussen algemeen gangbaar was geworden.
Ik zag het eigenlijk wel zitten en keek de toekomst hoopvol tegemoet. Zo'n open, verruim(en)de progressieve beweging, daar voelde ik me wel mee verwant en daar wou ik best in meestappen. Zo gezegd, zo gedaan: ik engageerde me als secretaris bij de lokale afdeling en dat op zich ging me eigenlijk goed af. Ondanks het feit dat we weliswaar in de bestuurscoalitie zaten, maar onder een loodzwaar donkerblauw juk. Dat lokale ging me goed af.
Wat me echter tegen de borst stuitte, was de gang van zaken op andere niveau's. Geloof me, het is een cliché, maar het staat als een kathedraal: partijpolitiek maakt machtsgeil en corrumpeert, en de postjesjagerij die daarmee samenhangt haalt steevast de bovenhand over alle goede bedoelingen die eigenlijk aan de basis van de beweging (zouden moeten) liggen.
Met als resultaat dat de "apparatsjiks" heel vaak een paar essentiële democratische principes met voeten treden om hun eigen posities veilig te stellen. Je zou verwachten dat Là Gennez haar lesje wel geleerd zou hebben na haar gecontesteerde greep naar het voorzitterschap. Niets daarvan. Ook nu weer stelt de partijtop de basis voor een voldongen feit. Ze dachten de naamsverandering "en stoemelings" door te voeren, zonder de normale procedures te volgen. Heel dom, want nu lijkt het natuurlijk alsof één en ander samenhangt met het binnenhalen van Anciaux. Hadden ze een paar jaar geleden gewoon "Sociaal Progressief Alternatief" voorgesteld en de basis hierbij betrokken, dan was er waarschijnlijk geen vuiltje aan de lucht geweest en was de naam bijna unaniem door een congres geraakt.
Nu zal het een ietsiepitsie moeilijker en gevoeliger liggen.
sp.a = stilaan pijnlijk. amateuristisch
