xyg - mijn gedacht

the origin of the...crisis

Crisis alom. Maar wat er werkelijk aan de hand is, hoe het zover kon komen, daar wordt eigenlijk nog weinig bij stil gestaan. Terwijl we uit het verleden - wat geschied(en)is - toch interessante lessen kunnen trekken voor de toekomst.

De crisis beknopt uitleggen is niet evident: er spelen zo veel factoren mee dat onvolledigheid onvermijdelijk is.

Een verdienstelijke poging komt van Jonathan Jarvis. Je moet er goed je zinnen bijhouden en misschien af en toe eens pauzeren of terugspoelen. Ik werd er in elk geval een stukje wijzer van.

The Crisis of Credit Visualized from Jonathan Jarvis on Vimeo.

Ik zou mezelf natuurlijk niet zijn, mocht ik geen bedenking hebben bij de duiding. J. Jarvis gaat wat mij betreft wel heel erg kort door de bocht wanneer hij het (vanaf 07:00) heeft over 'waarom mensen hun lening niet langer afbetalen'. 'Onverantwoordelijkheid' en 'het besef dat hun huis minder waard is dan hun lening', vind ik wat grof. Werkloosheid en pech door het ontbreken van een serieuze sociale zekerheid met verplichte ziekteverzekering, waren in mijn ogen minstens een randbemerking waard. Dat heb ik JJ dan ook laten weten.

Overigens dank aan Ben Willems , op wiens blog ik het filmpje ontdekte.

ryanair gaat te vair

Net vernomen op de Nederlandse televisie: low-cost luchtvaartmaatschappij Ryanair wil passagiers voortaan doen betalen om het toilet op hun vliegtuigen te gebruiken. Niet dat ze een kakmadam voor elke deur denken te posteren: betaalslotjes blijken goedkoper.

Voor wie geen kleingeld heeft, wordt halverwege de vlucht een nooduitgang twee minuten open gezet voor een piss-call: allemaal op een rij op de vleugel.  Wedden dat ze je doen betalen om terug binnen te mogen..?

Alle gekheid op een stokje: ik vind dit er weer iets verder over. En moest ik ooit toch op een RyanAir-vlucht terecht komen, dan schijt ik in ‘t gangpad en pis tegen de benen van een hostess. Als die tegen dan ook al niet zijn afgeschaft.

Hierna volgt een parodie op “low cost”-toestanden. We zitten er echter zodanig dicht bij dat het bijna cynisch wordt.

het valt hier nog best mee

Soms erger ik me te pletter aan het rijgedrag van sommige wegcowboys. Maar waar maak ik me eigenlijk druk over?

Kijk: het begint linksonder na dik 20 seconden. En vergeet niet de 'target' in de bleke personenwagen geluk te wensen.

Waarschijnlijk is dit wel een dom ongeluk, te wijten aan dode remmen. Een beetje anders zit het wanneer onaangepast rijgedrag aan de oorzaak van de ellende ligt.

Helemaal erg wordt het wanneer de ene al iets meer mag dan de andere. Ook al ben je dan ergens om zogezegd "law and order" te herstellen. Let vooral op de "disgraceful last words": "This guy's just picking his nose, not a care in the world..." Waarom zou hij, you fuck!?

"file" kan ook leuk zijn

Een verkeersopstopping kan leuk zijn... om naar te kijken, zonder dat je er zelf echt inzit.

Let in volgend filmpje vooral op wat links in beeld allemaal gebeurt. "The man in black" is een verkeersagent, en de vluchtheuvel dient om de verschillende rijrichtingen te scheiden...

En dat het niet altijd slecht hoeft af te lopen, ondanks de chaos, bewijzen ze in India:

files: touring heeft - voor 1 keer - gelijk.

Be-Mobile - dochter van mobiliteitsorganisatie Touring - heeft de filecijfers van vorig jaar eens grondig bekeken en stelde vast wat wij beroepshalve dagelijks aan den lijve ondervinden. De Morgen publiceert vandaag de meest uitgebreide commentaar.

Eén en ander lijkt nogal logisch en bevestigt dan ook mijn gevoel. Zo had ik zelf ook al langer het gevoel dat de ochtend- en avondspits later beginnen en eindigen dan een aantal jaren geleden: onze Ambiorix doet er gewoonlijk verdomd lang over wanneer hij om 9u vanuit Leuven richting Brussel vertrekt, terwijl hij na zijn terugkeer uit Nederland relatief vlot de andere kant op raakt. Overigens heb ik de indruk - gestaafd door ervaring - dat die verschuiving in onze buurlanden niet aan de orde is.

De Bourgondische Belg die om 6 uur zijn middelvinger naar de wekker uitsteekt, van dat uitgestoken karakter gebruik maakt om eens aan zijn gat te krabben, en zich vervolgens nog eens omdraait...? Of de naïever pendelaar die met tienduizenden anderen nog denkt aan de file te ontsnappen door later te vertrekken...?

Wat ik ook meen vast te stellen, is dat er door de crisis wat minder files beginnen te staan. In Nederland en Frankrijk bevestigen de statistieken dit ook. Bij ons zijn hierover nog geen cijfers naar buiten gekomen, maar dat zal niemand verbazen, zeker.

De crisis manifesteert zich op deze manier als best denkbare milieumaatregel.

wuthering heights

… of hoe een schoenmaakster er ei zo na in slaagt haar eigen nummer vakkundig naar de kloten te helpen door niet bij haar leest te blijven.

Kate Bush kan een aardig stukske zingen, dat staat buiten kijf. Duidelijk klassiek geschoold en al. In 1978 maakte ze met “Wuthering Heights” een sterk liedje, refererend aan de gelijknamige klassieke roman van Emily Brontë. Leuke tekst, mooie muziek, straffe zang… helemaal onderuit gehaald door de pathetisch bombastische chorografie waarmee ze (men?) dacht(en) het nummer te moeten ondersteunen, molenwiekend in gekke lange rokken.

Neem de proef op de som: luister eens mét, en eens zónder beeld. Zonder is gewoon veel sterker. Waarom liet Kate het nummer nooit zichzelf dragen, zonder die overdreven pantomime? Gemiste kans.

Het ergste is nog dat haar gedoe een heleboel van mijn vrouwelijke generatiegenoten indertijd tot pogingen tot imitatie inspireerde. Hieruit groeide het verschijnsel van dames van aankomende middelbare leeftijd die onweerstaanbaar naar de dansvloer worden gedreven, waar ze – het beste van zichzelf gevend – steevast de indruk geven dat ze met een onzichtbaar oortje naar totaal andere muziek aan het luisteren zijn…

Thanks, Bush.

Lyrics | Bush Kate - Wuthering Heights lyrics

als TK1951 door kerosinetekort neerstortte…

… dan kan je wat mij betreft spreken van een schandaal.

Waarschijnlijk komt men dan met milieu-argumenten aandraven in de voorspelbare zin van “hoe lichter een vliegtuig weegt, hoe minder het verbruikt en hoe ecologischer het vliegt, reden waarom het met zo weinig mogelijk kerosine aan boord vertrekt.”

Bullshit! Het gaat inderdaad om “zo weinig mogelijk verbruiken”, maar enkel en alleen om kostenbesparend te zijn en ook langs die weg de ticketprijzen te drukken.

Want vliegen moet gratis kunnen, zo lijkt het wel. We hadden het er gisteren thuis nog over. Mijn vrouw vliegt tegenwoordig om de drie, vier weken heen en weer naar Venetië. Soms kost zo’n heen en terug niet eens 100 euro, waarvan dan nog bijna 90% bestaat uit taksen.

Tien jaar geleden reden we met de wagen naar de Algarve en terug voor ruim 5OO euro aan diesel en péage. Dan is het niet normaal dat je daar met het vliegtuig amper een vijfde voor betaalt.

Online inchecken zonder papieren ticket, tot daar aan toe. Personeel zonder uniform, daar heb ik al bedenkingen bij in geval van situaties waar nood is aan herkenbaar gezag. Zetels dichter bij mekaar zetten, kan ook tot problemen leiden bij evacuatie. En brandstof met de druppelteller afwegen wordt ronduit riskant.

Toen we eergisteren onze tickets boekten voor Sicilië binnen twee maand, bleek zelfs wat vroeger “business class” heette, zo goedkoop dat we ons die luxe met plezier veroorloofden. Voor iets meer dan 900 euro vliegen we, met z’n tweeën, gewoon overdag, in b flex economy +, taksen én annulatieverzekering inbegrepen, naar Catania en twaalf dagen later weer terug. Naar mijn gevoel is dat een realistische prijs. En die betaal ik dan ook met plezier.

a new england... wrong to wish on space hardware

Raar dagje achter de rug.

Vanmorgen gauwgauw naar de uitvaart van 'Tante Cyrille' (overigens in het ontroerend prachtige kerkje van "Humelgem" [eemelkoem], gehucht van Steenokkerzeel). Daar weggeglipt tijdens de offerande, omdat Nancy het vliegtuig naar Italië moest halen. Snel terug naar de koffietafel, voor slappe parochiekoffie, pistolees en bijpraten met allerlei oude bekenden die je op de duur alleen nog op begrafenissen tegenkomt...

En al van gisteravond zit ik met "a New England" van Billy Bragg in m'n kop. Vreemde sensatie. Weeral een brok jeugdsentiment. Weeral de zin om dat gevoel met de wereld te delen. Weeral een queeste op YouTube. Weeral moeilijk kiezen.

En deze keer veeg ik er ronduit mijn voeten aan en schotel ik 3 clips voor.

De eerste illustreert mooi de mogelijkheden van "one man and his guitar". Nummer 2 zet ik er enkel tussen omwille van de gitaarklank. Het laatste filmpje vind ik leuk omwille van de setting: Suggs van Madness, het priveefeestkarakter, de referentie aan Kirsty McColl... and the fat man in the hat: this could have been me.

Lyrics | Billy Bragg - New england lyrics

xyg wordle feb 09

Wat ik ervan moet denken, weet ik niet, maar ik vind het nogal ‘unreal’ dat in de wordle die ik vandaag van mijn blog genereerde, de woorden “zeker” en “eten” op het eerste zicht de aandacht trekken.

Een tweede poging leverde een resultaat op dat me toch met een iets geruster gemoed naar bed laat gaan.

‘t is een kwestie van geduld

Jan Douwe Kroeske kondigde op Pinkpop ooit luidkeels de Nederlands-Limburgse (straffe) band “Rowwen Hèze” aan met de gevleugelde leuze “het is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag dat heel Holland Limburgs lult…”, een flard uit hun gelijknamige song.

Deze profetische oorworm zit in mijn kop sedert ik vlak naeen twee nieuwsberichten vernam die een beetje een tegenstelde kant op wijzen.

In de dialectenatlas van de Unesco staat dat het Limburgs als dialect met uitsterven bedreigd is. In die zin ziet het er niet zo goed uit voor de grootste parochie van de wereld.

Anderzijds las ik dat 9.300 Nederlandse kinderen in Vlaams Limburg naar school gaan. We mogen er van uit gaan dat die grotendeels uit Nederlands Limburg komen.  Maar het blijven Keesbollianen en dus gaan die allicht binnen de kortste keren op de zenuwen werken van de autochtone bevolking. Zo wordt een migratiestroom op gang gebracht vanuit de periferie richting centrum van het land.

Ik noem geen namen, maar ik heb zo een vermoeden dat duistere sujetten beide voornoemde tendensen al langer voelden aankomen en zichzelf nu in de rol van manipulator manoeuvreren om één en ander een handje toe te steken. Hun beweegredenen zijn dus dubbel: het Limburgs als werelddialect verspreiden en zichzelf onder het juk van ‘den Hollander’ uitwerken.

Dat werpt natuurlijk een heel ander licht op de toenemende inzet van Limburgers bij op- en afbouw van de festivalsite van Werchter.

Ik weet niet zo goed wat ik met deze evolutie moet. Dat de Bimlurgers het hier voor het zeggen zouden kregen, daar mag ik niet aan denken. Aan de andere kant: als ze ver genoeg oprukken, zit hier misschien een oplossing voor Brussel in.

Lyrics | Rowwen Heze - Limburg lyrics

stijn jackson; of was het joe meuris

Mij kwam ter ore dat er een dubbele cd uitkomt van Joe Jackson. Geen nieuw werk, maar oerdingen uit 1979 van een live-sessie “at the Beeb” bij John Peel zaliger.

Meer was er natuurlijk niet nodig om mezelf middels het “YouTube”-verderf andermaal een (gezonde?) dosis jeugdsentiment toe te dienen.

Of er een beeldmateriaal mee op de mensheid wordt losgelaten, zat niet in de aankondiging, maar hoop doet leven. In afwachting enter voorstudie een liveke van “I’m the Man” uit datzelfde gezegende gloriejaar, dat voor mezelf het jaar van allerlei openbaringen was.

Let onder andere op het smalle plastronske, het lijfelijke zingen van ‘the man’, de gigantische ‘Union Jack”-backdrop, de energie van Graham Maby ‘on bass’, de indrukwekkende lichtshow,…

En zou het niet kunnen dat Jackson en Stijn Meuris stiekem tweelingbroers zijn…?

Lyrics | Joe Jackson - I’ m The Man lyrics

recht op friet! verlofverbod voor 't frietkot

De ernst, omvang en impact van het maatschappelijk probleem dat ik vandaag wil aankaarten, wordt schromelijk onderschat. Ik hoop dat mijn blogse inbreng kan bijdragen tot een onverwijlde fundamentele aanpak van de wantoestand waarvan sprake.

Toen ik gisteravond andermaal met de neus op de feiten werd gedrukt, vond ik het tijd om de alarmklok te luiden. Mijn relaas, mijn punt.

Vrijdagmiddag, toen ik mijn lieve eega van het vliegtuig uit Venetië ging plukken, werd alras duidelijk dat - wat haar betrof - onze uitgestelde Valentijnsviering mocht bestaan uit het in de zetel nuttigen van een pak friet met veel tartaar, een kipcorn en een sateeke.

Het zou dus gisteravond een heus feestmaal worden, met voor mij ook samuraisaus, een mexicano en een gebakken cervela!

Helaas pindakaas: mijn queeste leidde van Billy Frit en ‘t Frit-Uurtje in Diegem naar ‘t Pleintje en de Rapid in Zaventem. Alle vier gesloten en mijn goesting over. Over naar plan B: spaghetti carbonara à la Nancelle: minstens even lekker.

Ik overweeg om een week voor de deur van “Consumentenzaken en Middenstand” te gaan kamperen om aandacht te vragen voor deze wanpraktijken. “Recht op Friet!” wordt de slogan waarmee ik barnumgewijs de publieke opinie ga bespelen. Allicht haal ik nog net de verkiezingsprogramma’s van de grote partijen.

 Waar gaat het heen met dit land wanneer je op zaterdagavond niet meer binnen de vijf kilometer van je woonplaats aan een pak friet geraakt? Ik eis de invoering van het verbod om binnen één dorpskern méér dan één kraam tegelijk te sluiten. Skivakantie wordt voor frituristen sowieso taboe, en wel om twee redenen. Primo, omdat het gewoon te gevaarlijk is, waardoor de risico’s op kwetsuren een zware hypotheek leggen op de maatschappelijke verantwoordelijkheid die de sector draagt. Secundo, omdat niet-wintersportende frituurgangers ten eerste geen boodschap hebben aan de pocherige heldenverhalen over reistijden, sneeuwhoogtes, boebbelpistes en après-ski en ten tweede niet gediend zijn bij frieten die in de PizBuin Aftersun drijven.

Tijd voor actie! Ik denk dat ik – althans in deze – een fervente medestander zal vinden in Bart De Wever.

rock werchter

  Ik dacht met schrijven over Rock Werchter te wachten tot ik de kritikasters van repliek kon dienen, maar het blijft dit jaar verdacht lang oorverdovend stil vanuit die hoek. Waarschijnlijk allemaal 'gobsmacked' murw met hun pikkelen omhoog van het geweld waarmee De Schuer hen om de oren blijft slaan.

Voor de aankomende jubileumeditie (35 fuckin' years!? far out, man, far out...) wordt blijkbaar niet op een naampje gezien. Indrukwekkend hoe de affiche er nu al uit ziet:

Prodigy, Oasis, Placebo, Dave Matthews Band, Tiga, Emiliana Torrini, Coldplay, Killers, Bloc Party, Elbow, Amy Macdonald, Jason Mraz, Streets, Henry Rollins, 2manydjs, Kings of Leon, Nick Cave, Franz Ferdinand, Limp Bizkit, Kate Perry, Metallica, Seasick Steve, Mastodon.

Eat this... for a starter, want bijna evenveel namen nog moeten worden ingevuld. Hou je dus vast aan de takken van de mast voor wat nog komt.

En, moeders en vaders, koop alstublieft nu al tickets voor jullie puberende zoon- of dochterlief. Hou het desnoods geheim voor je kroost. Maar wacht in geen geval op goede schoolresultaten, want dan pakken ze er gegarandeerd naast wegens onverbiddelijk uitverkocht. En dat is frustrerend genoeg om toekomstig samenleven met uw kroost tot een ware hel te maken.

Denk aan volgend fragment uit "The End" van The Doors: "The killer awoke before dawn, he put his boots on. He took a face from the ancient gallery and he walked on down the hall. He went into the room where his sister lived, and...then he paid a visit to his brother, and then he... He walked on down the hall, and he came to a door...and he looked inside... Father, yes son, I want to kill you! Mother...i want to...fuck you!" Dit en mogelijk veel erger - want met al die moderne videospelletjes en zo... - staat je te wachten wanneer ze Werchter mislopen. Daar gaat je gelukkige oude dag, want met het Zilverfonds wordt het ook niets...

Koop, koop, koop, en kom bij een eventueel slechte 'bulletin' gewoon zelf naar Werchter. Doe het voor mijn part om het aandeel Keesbollianen op de wei de verminderen.

Weet ook dat hoongelach en een opgestoken middelvinger uw deel zal zijn wanneer je met oneerbare voorstellen bij me komt aankloppen voor tickets wanneer het "sold out"-brandmerk wordt geslagen.

Overigens staan de fotoalbums van mijn vorige rockzomer(s) nog steeds online. Klik en kijk en koester!

are you being served - it ain't half hot mum

Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan. Van toen je nog met één en ander mocht lachen, zonder de dag na uitzending door één of andere raad of commissie op de vingers te worden getikt. “Are you being served” is één van die vroegere Britse comedy-series die ze voor mij jaar in, jaar uit in ‘loop’ mogen zetten.

Voor wie dacht dat dit al op het randje was, gaan we er met wat volgt met plezier een eind over.

“It ain’t half hot, mum” wordt al een eeuwigheid niet meer door “The Beeb” herhaald omdat het qua politieke incorrectheid tegenwoordig nét iets te gevoelig ligt.

horeca-btw omlaag? ok, maar...

De Horeca dringt al jaren aan op een verlaging van de BTW in hun branche. Ik kan daar inkomen. Maar of daar de juiste motivatie achter steekt, daar ben ik niet helemaal van overtuigd.

Ik vrees een beetje dat de consument daar niet echt veel van zou merken. De meeste restauranthouders zullen van die gelegenheid waarschijnlijk dankbaar gebruik maken om hun winstmarge te verhogen, niet om hun prijzen te verlagen.

'Prijsdaling' is een lelijk woord in Middenstandistan. Een etentje voor 2 van pakweg (voor 't gemak van het hoofdrekenen) 121 euro, daar zit 21 euro BTW in. Daar nu ineens maar 106 euro voor in kassa krijgen, dat krijgt een kleine zelfstandige moeilijk over zijn hart, denk ik. "Neenee, we blijven gewoon 121 euro vragen, da's 15 euro meer in onze zak.

Je gelooft me niet? Kijk. Ik heb van horen zeggen dat je in sommige restaurants 5% korting - of meer - krijgt, wanneer je 'cash met bletten' betaalt in plaats van met een kredietkaart. Eigenlijk - voor wie al aan deze duistere praktijken zou willen meedoen - zou je minstens 18% moeten vragen. Minstens, want dan hebben we het enkel over de BTW en houden we nog niet eens rekening met al de rest die op die manier aan fiscusogen wordt onthouden.

Dus: 6% BTW, OK, maar dan wil ik mijn etentje aan pakweg 110 euro, ergens een gulden middenweg omdat iedereen zijn boterham moet verdienen.

De prijs moet echt samen met de BTW omlaag. Anders krijg je niet meer mensen op restaurant. Integendeel: de klant zal maar al te goed beseffen hoe de vork aan de steel zit.

Ik durf mezelf in deze overigens bijna "internationaal ervaringsdeskundig" noemen.

Vaclav Klaus heeft (een beetje) gelijk

Commotie in het Europees Parlement vanmorgen toen de Tsjechische president één en ander in vraag stelde. Alleen al het feit dat een groot aantal eurogeile meelopers de zaal verliet, toont aan dat hij er niet ver naast zit.

De boodschap van Klaus luidt ongeveer als volgt:

Europa vindt zichzelf zo vanzelfsprekend dat het in vraag stellen van het instituut, kritiek dus, niet geduld wordt. “Er is slechts één weg, en wie die kant niet op gaat, moet en zal met alle middelen tot de orde geroepen en het rechte pad op worden gejaagd.” Kijk maar naar hoe Ierland verguisd wordt omdat een referendum slecht uitdraaide, of hoe de politiek in Nederland en Frankrijk zich in allerlei bochten kronkelt om toch nog een uitweg te vinden.

Een sociaal Europa is verder weg dan ooit en ik ben ervan overtuigd dat het hoe langer hoe minder gedragen wordt door de mensen. De kramp waarmee het verdedigd wordt door de eurocraten wordt stilaan zelfs pijnlijk om aan te zien. De manier waarop een eurotsjeef als Ivo Belet vanuit zijn comfortabele, dik betaalde en betalende zetel de mensen probeert te sussen met zoethoudertjes die moeten doen geloven dat Europa goed is voor iedereen… daar trapt niemand toch nog in.

Ik heb dit al vaker gezegd, maar Europa is een waanidee dat in de geschiedenis al meermaals is in gang gezet vanuit en even vaak ten onder gegaan aan grootheidswaanzin. Inuït en Koerden, Polen en Portugezen, Ieren en Cyprioten,… over één kam trachten te scheren? Van de pot gerukt!

Als Europa toch nog een kans wil maken, moet het dus inderdaad dringend werken aan échte openheid, waarin eurosceptici een serieuze stem krijgen. Van kritiek kan en moet je leren, andres doe je domme dingen en ga je onderuit.

nucleair

Hier en daar wordt moord en brand geschreeuwd over de campagne rond kernenergie die “Nucleair Forum” opzette. Gisteravond in 'Volt' op 'Eén' liet 'de openbare' zich ook in deze weer van zijn objectiefste kant zien: aan tafel zaten Marc vd Bosch van VOKA (waarvan ik vermoed dat men dacht dat de 'KA' voor 'KernAfval' staat, want waarom die mijnheer was uitgenodigd werd nooit helemaal duidelijk), milieuactivist én VRT-medewerker Nic Balthazar, sp.a-er Bart Martens, en Kobe Ilsen en Là Tanghe zelf. Op een bankje vooraan in het publiek werd ook Koen Beyaert van het Nucleair Forum nog nét in de studio toegelaten.

Van een gelijke strijd kon je bezwaarlijk gewag maken, zeker wanneer vanaf het begin duidelijk werd dat de twee presentatoren ook niet echt hun meest objectieve, naar alle kanten kritische kant gingen laten zien.

Vanuit het "contra"-kamp kwam de eeuwige dooddoener van 'het immens lang radioactieve afval dat zowat tot in de eeuwigheid op ons nageslacht zou wegen.' Aan "pro"-zijde klonk het even grote cliché dat er niet op tijd voldoende alternatief voorhanden is.

Ik schipper zoals gewoonlijk weer ergens in het midden, in een en/en-verhaal.

Bij gebrek aan realistisch alternatief lijkt het mij al te gek om de bestaande centrales snel te sluiten. Gegarandeerd moeten we dan een hoop meer energie uit het buitenland halen, waar met bijna evenveel garantie een pak nucleair tussen zit. En dat we ondertussen duizenden mensen letterlijk laten stikken in het fijn stof, is ronduit misdadig, omdat er met kernenergie een proper alternatief voorhanden is.

Dat er slechts voor 60 jaar uranium meer beschikbaar zou zijn, is in mijn ogen eerder een argument vóór dan tegen: doe die paar jaar er dan ook nog maar bij, dat beetje afval meer zal het verschil niet maken. Overigens: we zadelen wie na ons komt sowieso al met een hoop smeerlapperij op, laten we mekaar niet wijsmaken dat dat afval de zwaarste erfenis wordt.

Het "winst-voor-electrabel"-argument is er gewoon geen, wanneer het beleid de politieke moed opbrengt om stelling te nemen in de zin van: "OK, de centrales kunnen blijven draaien, maar élke cent winst mòet in alternatieve energie geïnvesteerd worden." De termijnbepaling laat ik aan specialisten over.

Op die manier kan "niet-duurzaam proper" uitdoven terwijl het volop bijdraagt aan het ontwikkelen van "duurzaam proper". "Niet-duurzaam vuil" blijft in afwachting een uitdovend noodzakelijk kwaad.

En ik vind het wat makkelijk om nu op “Nucleair Forum” te schieten. Dan hadden de contra-activisten indertijd maar beter hun huiswerk moeten maken.

 

inhaalverbod – schouppe en van brempt hebben alletwee gelijk

Staatssecretaris Schouppe wil het inhaalverbod voor vrachtwagens zoals dat nu bestaat, afschaffen. Vlaams minister Van Brempt wil het verbod behouden.

Ze hebben allebei gelijk.

Het verbod dat nu bestaat, deugt inderdaad maar half. “Algemeen Inhaalverbod behalve waar en wanneer het door uitzonderingsborden expliciet wordt toegelaten.” In andere landen gaat het net omgekeerd: “Inhaalverbod wanneer er borden staan.” Ik heb deze problematiek bij de invoering van de regel al geduid (5/1/2008). Overigens is het zwaarste argument dat wordt aangehaald, het feit dat de borden en dus het reglement bij buitenlandse truckers voor verwarring zorgt.

In die zin volg ik Schouppe: er schort iets aan ons systeem. Kathleentje heeft dan weer gelijk wanneer ze doet verstaan dat met het principe op zich niks fout is.

Ik vrees een beetje dat het kind met het badwater wordt weggespoeld. Het verbod ‘as such’ afschaffen omdat de signalisatie niet deugt, neigt voor mij zelfs de misdadige kant op. Want wie al eens een kilometerke snelweg maalt, zal volmondig beamen dat het vlotter, aangenamer, minder stresserend en veiliger rijden is sedert het ‘inhaalverbod bij slechts 2 rijstroken’ werd ingevoerd.

De vroegere spoorwegbaas staat duidelijk onder druk van de transportlobby. En Van Brempt geeft de zwarte piet aan de politie. Etienne en Kathleen, ga nu eens voor één keer samen voor de inhoud in plaats van de verpakking. ‘t Is al erg genoeg dat jullie hier een overlappende bevoegdheid hebben. Profiteer ervan dat iets voor één keer voor één keer geen communautaire kwestie moet worden.

En als je toch niet wil luisteren, dan wens ik jullie beiden immens veel fileleed en blikschade toe.

you like cool? here’s real cool for you;

Vorige maand maakte de piloot van American Airlines vlucht 1549 met zijn Airbus een noodlanding in de Hudsonrivier. Makkie, niks aan de hand, aan de stem van de piloot te horen.

Heel wat anders dan het hysterisch toontje dat bijna constant wordt aangeslagen in yankse reality-series: het produceren van een scheet zonder saus wordt daar gewoonlijk met evenveel pathetiek becommentarieerd als een vliegtuig dat in een wolkenkrabber vliegt.

Die toon is deels te wijten aan het feit dat over het grote water om de haverklap reclameflitsen op de kijker worden losgelaten, waarna steeds de helft van het verhaal moet worden herhaald. Allicht omdat het geheugen van den Amerikaander nogal aan de korte kant is doordat deze natie de geschiedenis van het continent dat zij bezet van de kaart heeft geveegd, op een paar folkloristische souvenirs in reservaten na.

Dit sluipend gif van het hysterische toontje dreigt ook onze omroepen te besmetten wanneer bij aangekochte Amerikaanse series de originele tekst al te slaafs wordt vertaald, met voornoemde herhalingen en al.

Waakzaam blijven is de boodschap: de veramerikanisering is zo al erg genoeg, dacht ik.

kinks - all day and all of the night

Toen ik aan de univ' zat (toen nog UfSAl Brussel, een klein ding), werden wij bij gebrek aan studenteninfrastructuur gesubsidieerd om cultuur te consumeren". Zo kon het bijvoorbeeld dat wij op een winteravond in 1980 met een tram vol studenten van Koekelberg afzakten naar Vorst, om daar op kosten van de instelling naar "The Kinks" te gaan kijken. En vooral luisteren, want van veel showproductie was nog niet veel sprake, zo zal ook blijken.

"Rock bands will come, and rock bands will go... but rock'n'roll is gonna go on forever" Het zouden achteraf gezien zowaar profetische woorden blijken van Ray Davies.

madness - night boat to cairo

Je had 'The Specials' en je hebt 'Madness'.

'The Specials' waren altijd een beetje boos, en 'Madness' lachte er allemaal een beetje mee. Nu nog trouwens, zoals ik een paar maand geleden in Vorst zelf nog mocht vaststellen.

Dit filmpje komt uit hun (eerste, 1999) legendarische reünieconcert "Madstock" in Finsbury Park en illustreert waar het allemaal om draait: rock'n'roll, ambiance, fun, tijdloosheid,...

Mag ik er terloops fijntjes op wijzen dat 'de heren gekheid' hun dansje - dat, zoals het filmpje mooi illustreert, vooral bestaat uit ellebogenwerk en spaarzaam voetengeschuifel - eigenlijk schaamteloos plagieerden van schrijver dezes, die (samen met De Chelle en De Challe) in deze contreien en ruim daarbuiten geroemd werd om zijn "Goovaerts-Shuffle". Het weze hen vergeven en met de mantel der liefde bedekt.

"Waarom blijven wij dit toch allemaal doen, die security, op onze ouderdom, heelder dagen in vlakke zon of striemende regen en altijd lawaai...?" "For the love of rock'n'roll en omdat de jonge ketten zich op hun gemak zouden kunnen amuzeren." Na wijs nachtelijk beraad en serieus wat drank, kwamen RL, FN, JVVD en 'den deze' ooit tot het besluit dat dit de enige juiste attitude is en dat we zelf in die zin eigenlijk toch goed bezig waren...

Lyrics | Madness - Night boat to cairo lyrics

specials - concrete jungle

Regenweer en een paar echt oude bekenden tegengekomen op Facebook: wat heeft deze mens meer nodig om zichzelf 'back in time' te teleporteren?

Vraag niet hoe het komt, maar ineens, zonder voorbedachtheid zat ik bij 'The Specials'. Om één of andere reden kom ik bijna steevast bij hen terecht wanneer ik mij iets te erg aan iets erger. Volumeknop een slag met de wijzers mee en ik voel me gesteund in mijn ergernis. Deze Ska-bende uit Coventry heeft altijd al rare dingen in mij bovengehaald. Heel dubbelzinnig: enerzijds voel(de?) ik serieus wat affiniteit met de boosheid die zij uitdragen, anderzijds zag ik ook steeds het dwaze van het opruiende karakter dat zij indertijd aan hun optredens gaven. Nota bene tijdens mijn eerste 'Werchter' in 1980, dachten ze een staartje te breien aan de ravage die ze een jaar eerder in Bilzen aanrichtten. Gelukkig kwam er niet al te veel reactie op hun provocatie.

Ik had gekozen voor een clip van "Concrete Jungle" die mooi illustreert welke energie 'The Specials' live uitstraalden, maar middels niet-concertbeelden ook een beetje de boodschap achter hun muziek duidt Jammer genoeg kan dat filmpje niet ingebed worden en zal je het met de link moeten doen. Qua energie heb aan deze waarschijnlijk ook al wel wat (de kwaliteit is niet 100%, maar ja: wij hebben zelf ook meer rimpels en kwabben dan toen, zeker?):

De lyrics maken het allemaal nog duidelijker.

Lyrics | Specials - Concrete jungle lyrics

"rij met mij" - carpoolen met tante sidonie

In 'Peeters en Pichal' lanceerde de Tante Sidonie van Radio1 hun "Rij Met Mij" actie, waarmee ze op donderdag 5 maart zoveel mogelijk woon-werkverkeerders alvast eenmalig aan het carpoolen willen krijgen.

Ik zou mezelf niet zijn, mocht ik daar al niet vooraf een paar bedenkingen bij hebben.

Ten eerste zijn ze bij Là Peeters aan het verkeerde adres. Als er nu al een presentatrice is die ondertussen zowat elke street-credibility kwijt is wanneer het gaat over "een steentje bijdragen aan een betere mobiliteit", dan is zij het wel. Getuige haar uitleg in Het nieuwsblad een paar jaar geleden.

Ten tweede is "Peeters & Pichal" het foute programma om zich met zo'n actie bezig te houden. Dat bedacht ik terwijl ik naar de duiding bij de actie zat te luisteren. Hun uitleg begon rond kwart over negen en duurde een halfuurtje. Heel de tijd zat ik in mijn camionette aan te schuiven op de Brusselse ring, heen en terug naar Sint-Pieters-Leeuw. Ineens besefte ik dat de auto's die op dat moment overal te lande de files in stand hielden, helemaal geen woon-werkverkeer zijn.  Je mag er namelijk van uitgaan dat de meeste mensen om 9 u op kantoor zijn. Inderdaad: rondom mij op dat uur allemaal beroepschauffeurs, vertegenwoordigers, directeurs, koeriers, taxi's, installateurs, techniekers, truckers,... allemaal mensen die vòòr hun baan op de weg zijn, niet op weg nààr hun baan.

Ten derde huiver ik nu al bij de gedachte aan Madammeke Peeters die een vol uur lang weer een of/of-verhaal gaat verdedigen, na ongeveer een nanoseconde iedereen de mond snoert die haar tot rede wil brengen, en haar onkunde op het vlak van wetgeving, reglementeringen, verantwoordelijkheden en verzekeringen wartaalgewijs aan luisterend Vlaanderen kond mag doen.

Ik neem me voor die dag niet te luisteren, maar vrees en weet nu al bijna zeker dat het weer sterker dan mezelf zal zijn. Poco masochistisch, misschien?

Waarmee ik overigens niet wil gezegd hebben dat ik carpoolen op zich niet lovenswaardig vind.

Past volledig in mijn en/en-verhaal van gedeelde verantwoordelijkheid, waarbij ieder voor zich 'naar vermogen' zijn steentje bijdraagt. Elke auto minder in de file is de moeite waard. Al was het maar omdat ik dan op de duur vrij baan heb naar één van mijn goede klanten, die echter van hier uit gezien op de voor mij slechtst mogelijke locatie is gelegen.  

napels zien... en daar sterven

Vóór onze rockzomer hopen Nancy en ik nog eens op reis te kunnen. Deze tegen die tijd gegarandeerd welverdiende vakantie zou naar ‘ons madam haar ware habitat’ gaan. Einddoel wordt Sicilia, met een tussenstop van een paar dagen in Napoli.

Na een Google Earthgewijze vlucht over deze laatste stad, ben ik niet zeker of ik hier nog wel zo enthousiast over ben…

wielertoeristen suck big time... already

De zon scheen vandaag, en dat bleek het startsignaal voor de eerste horden hangbuikige tweewielerzwijnen om op bevel van de andere helft van hun trouwboek de Vlaamse wegen te teisteren met hun stalen ros, hierbij niet gehinderd door enig respect voor het verkeersreglement.

   Toegegeven, het is qua fietspad in onze contreien niet al goud wat blinkt. Maar dat interesseert deze heren  (die waarschijnlijk grote sommen geld krijgen van lokale middenstanders; anders vertoon je je in zulke belachelijke outfits toch niet op straat als amateur) in de verste verte niet: "they wouldn't recognise ne veloweg if it sat on their face".

Nog één keer, omdat jullie na je winterslaap nog niet genoeg beweging in je grijze vetmassa kregen om van enige hersenactiviteit gewag te kunnen maken: als je niet aan de voorwaarden qua aantal en begeleiding voldoet, moet je op het fietspad of uiterst rechts op de rijbaan.

En eigenlijk moest je zoals ik, thuis voor de buis op de hometrainer je gang gaan...

bart de wever: stand by your ander gezicht

Iedereen kent Bart De Wever ondertussen als strenge brombeer die zelden lacht. Ik hoorde hem zelf onlangs nog ergens verklaren dat het niet lukt om hem op bevel naturel lachend te fotograferen. Hij is zich dus bewust van dat probleem(pje) en hij weet ongetwijfeld dat zijn strenge imago stilaan zelfs in zijn voordeel pleit, zeker na zijn sterke reeks in "De Slimste Mens", waarmee hij vriend en vijand duidelijk maakte dat hij meer in zijn mars heeft dan velen vermoedden.

Het was dan ook even schrikken toen ik vanmiddag voor het eerst de grote N-VA affiches in het straatbeeld zag. Heel even dacht ik dat het om een tweelingbroer De Wever was die al die tijd verborgen werd gehouden in een soortement Dutroux-kelder om hem nu als jokerkonijn uit een toverhoed te halen.

Meneer De Wever: DIT IS BART NIET! Of toch niet de politieke mens waarvan veel Vlamingen verwachten dat hij weerwerk biedt aan de Reyndersen, Milquets en DiRupo's van over de taalgrens. Vernietigen, de reeds gedrukte affiches. En ASAP vervangen door je échte kop. Tobback en Dehaene hadden ook geen kunstlach nodig om te scoren. Jean-Luc vertrouwde ooit zelfs op zijn achterkant.

Overigens denk ik dat het ook met de rest van de affiche niet echt goed zit. Ik voorspel dat er binnen de kortste keren een parafrasering of collage voor de pinnen komt in de zin van: "afrit crisis", "afgang Vlaanderen", "or words to that effect", in elk geval diametraal tegengesteld aan de bedoeling. Ik denk dat het slimmer is om het bij "afrit Vlaanderen" te houden. De 'crisis' zit al in de 'baseline'.

Ola!?

Zit ik hier toch wel de campagne te voeren van een partij die niet de mijne is, zeker. Of misschien toch? Ik weet echt nog niet welke kant ik in juni moet kiezen. Het wordt waarschijnlijk de eerste keer dat ik echt op basis van een (natuurlijk grondig te bestuderen) programma ga kiezen en niet zomaar op een principieel buikgevoel voortga. Of is het het moment voor een tactische stem om uit de (regime)crisis te raken?

Hier zal nog serieus wat gefilosofeer en gediscussieer aan vooraf gaan, vrees ik. Alhoewel, waarom 'vrees'...

ronald goedemondt

Zopas heb ik naar “Comedy Train” gekeken op ‘Canvas’ en genoten van een openbaring. Ik had namelijk nog nooit van Ronald Goedemondt gehoord.

Deze Nederlander lijkt mij een frisse wind, die met een heel eigen stijl een aantal bijna obligate paden in de moderne comedy níet volgt of zelfs maar betreedt: geen of weinig brutaliteit, vulgariteit, namesdropping of gemakkelijk scoren met actualiteit of BNers.

Gewoon ongecompliceerd gezond lachen, zonder intellectualistische navelstaarderij of drieëndertiglagigheid.

Bij wijze van intro twee clipjes om een beetje in mijn vrouw haar zakken te zitten bij wijze van Valentijnspresentje.

Hoog tijd dat ik eens aan die comedy-dvd-verzameling begin.

hub: one step beyond

 Hogeschool-Universiteit Brussel ging een serieuze stap te ver in het informatiseren van de contacten tussen instelling en studenten.

Om hun uitslag van de voorbije "partieels" te weten te komen, moesten de studenten dinsdagavond inloggen op het intranet van HUB. Omdat het om bijna 40 studiekeuzes gaat en dus een hoop studenten, kreeg elke richting een "slot" waarbinnen zij op de server kon.

Eén en ander liep een itsiepitsie in het honderd: server overbelast, immens lange wachttijden, onzekerheid, stress en een hoop studenten die onverrichterzake moesten afhaken. Naar bed in het ongewisse over het examenresultaat. 's Anderendaags 's ochtends was de server nog steeds dood en greep de directie uit miserie naar een good ole' paper print.

Andermaal een illustratie van de grenzen van de wenselijkheid van een toenemende informatisering. De student als nummer, ondanks alle mooie woorden in mission statements op websites en in brochures.

Wat was er mis met de goeie ouwe proclamatie? 'In onzen tijd' was dat een groepsmoment bij uitstek, waar buizenleed meteen met troostende schouderkloppen en het begeleidende gerstenat werd getemperd.

Wat was bij HUB eigenlijk de bedoeling? Dat elke student apart van in de eenzaamheid van zijn of haar kamer naar de buizen of onderscheidingen op het scherm van de laptop ging zitten staren om dan gelukkig of snotterend onder de dekens te kruipen.

Een weinig sociale bedoening, als je 't mij vraagt.    

fortis en vrt: drie maand de mensen hun kop zot gemaakt

Gisterenochtend, in 'Peeters & Pichal' op Radio1, mochten de mensen vragen mailen in verband met de gevolgen van de beslissing van daags voordien over de toekomst van Fortis.

Aan het eind van de uitzending kwam Paul D'Hoore langs om de vragen te beantwoorden. Op de duur werden zijn antwoorden langzaam maar zeker zuchten op een toon van "hoe vaak moet ik het nu nog herhalen?" Heel de uitleg kwam neer op wat ik al die tijd al beweer: wie bij Fortis niks anders heeft dan gewoon geld op (een) gewone rekening(en) of verzekeringen hoeft zich zich nergens zorgen over te maken.

Wie met aandelen en fondsen zit en dus eigenlijk aan het veredeld gokken was, die zijn "un poco gepoept". Helaas, beleggen is een risicospel. En ik wil nog een beetje compassie hebben met de kleine garnaal die zich liet wijsmaken een deel van zijn spaargeld in aandelen te steken. Maar institutionele beleggers die het enkel om grote winst en beursresultaten te doen is, moeten niet op mijn medelijden rekenen.

 Waar ik mij nog het meest aan erger is, dat de media in heel deze toestand hun verantwoordelijkheid niet hebben opgenomen. Maandenlang hebben voorpagina's en journaaltrailers bol gestaan van doemboodschappen. Als leek - wat een hoop goede, brave huisvaders toch nog altijd zijn - kon je gewoon niet anders meer dan schrik krijgen voor je eigen geld. Hadden de openbare omroep en de geschreven pers van bij het begin een beetje voor opvoeder gespeeld, dan had er allicht een hoop minder onrust geheerst. Dan was er een hoop minder geld van rekeningen gehaald en was de druk op kantoorhouders en bankbedienden een stuk lager geweest.

Maar ja, desinformatie en buitenproportionaliteit tieren tegenwoordig welig in medialand...   

wine-loft

  Onder het motto "A lonesome Valentine calls for a special celebration", ging ik gisteren naar de 'WineLoft' in Leuven vijf serieuze single malt whisky's kopen. Daar zal ik wel een paar dagen zoet mee zijn, zeker.

Toevallig had ik veel geld op zak en - wetend dat de gemiddelde middenstander daar niet vies van is - vroeg hoe 't liefst hadden dat ik betaalde: cash of bancontact? Ik was mijn 'bletten' in mijn broekzak al aan 't tellen toen ik - groot was mijn verbazing - als antwoord kreeg: "liever bancontact, anders moet ik het toch zelf naar de bank brengen..."

  Mijn verwondering bleef niet onopgemerkt en er werd mij ineens uitgelegd dat de tijd van het zwartgeld ook in hun sector verleden is wegens internationaal en strenger en strikter.

Alleenstaand geval of toch teken van een mentaliteitswijziging? Ik ben in elk geval opgelucht dat ik niet de enige ben zonder een cent zwart. Troost.

Overigens maak ik bij deze graag ongevraagd wat reclame voor 'Wine-loft'.

• Er staan altijd wel een paar flessen open om te proeven,
• ze organiseren heel regelmatig kleinschalige, vrijblijvende degustaties,
• je vindt er vaak heel goedkoop heel lekkere wijntjes,
• hun collectie porto's is indrukwekkend,
• in het aanbod whisky's zit geen enkel groot merk maar een resem pareltjes,
• van de andere sterke drank blijf ik wijselijk uit de buurt, wegens anders gegarandeerd uit de hand lopend.

'WineLoft' zit in het vroeger Marie Thumasgebouw aan de Leuvense Vaart, een verdieping hoger dan restaurant 'Luzine' van Jeroen Meus.